Η Dixon έχει αναφερθεί δημόσια στο έργο της, λέγοντας πως με τη δουλειά της εξερευνά ιδέες σχετικά με το πόσο ευάλωτος, προσωρινός και εύθραυστος είναι ο άνθρωπος. Την απασχολεί, επίσης, ως θέμα το όριο μεταξύ παρουσίας (είναι) και απουσίας (δεν είναι), μεταξύ του συμπαγούς/σταθερού και του φευγαλέου/απατηλού. Στην εκπαιδευτική διαδικασία κάθε καλλιτέχνης μπορεί να "συμμετάσχει" με το έργο του και να προβληματίσει. Σε κάθε περίπτωση ανοίγει ορίζοντες και απελευθερώνει, καταθέτοντας την προσωπική του εμπειρία, τολμώντας - δηλαδή - να εκθέσει τον εαυτό του. Η αξιοποίηση του αντικειμένου επαφίεται στην κρίση και την ευαισθησία κάθε εκπαιδευτικού.