Title: ΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ

βασισμένο στο παράρτημα του σχολικού βιβλίου της Βιολογίας Γ Γυμνασίου

-200000 to -39000: Η εμφάνιση του Homo Sapiens Neanderthalensis (Νεαντερταλ)

Ο άνθρωπος του Νεάντερταλ (Homo neanderthalensis), ή απλά Νεάντερταλ, είναι είδος ανθρωποειδή (είδος του Homo Sapiens το οποίο πιθανολογείται ότι γενετικά επιβίωσε στον Σύγχρονο Άνθρωπο) το οποίο εμφανίστηκε 200.000-250.000 χρόνια πριν και εξέλειψε ολοκληρωτικά πριν 41.000-39.000 χρόνια. Η ονομασία του προέρχεται από την κοιλάδα Νεάντερταλ της Γερμανίας, όπου το 1856 ανακαλύφθηκαν από εργάτες απολιθωμένα οστά τα οποία αποδόθηκαν στο συγκεκριμένο είδος.

Οι νεαντερτάλιοι άνθρωποι έζησαν κατά το ανώτερο Πλειστόκαινο και συγκεκριμένα στην μέση Παλαιοληθηκή εποχή. Εξαφανίσθηκαν στις αρχές της τελευταίας παγετώδους περιόδου

Ο άνθρωπος του Νεάντερταλ είχε σχετικά μικρό ανάστημα που κυμαινόταν μεταξύ 1,5 και 1,6 μέτρων, με τους άνδρες να είναι πιο ψηλοί από τις γυναίκες. Είχε ισχυρές αρθρώσεις και πιο κοντά οστά σε σχέση με τον σύγχρονο άνθρωπο. Όπως φαίνεται από τα αποτυπώματα των μυών πάνω στα οστά τους, οι νεαντερτάλιοι είχαν ογκώδες και ρωμαλέο σώμα, με έντονη τριχοφυΐα και ήταν πιο δυνατοί από τους Χόμο Σάπιενς.

Επίσης ο Νεάντερταλ διέφερε από τον σύγχρονο άνθρωπο και ως προς την ιδιαίτερη κατασκευή του κεφαλιού του που ήταν μεγάλο και δυσανάλογο με το υπόλοιπο σώμα του

-12000: Εξημέρωση των ζώων

Η εξημέρωση των ζώων αρχικά συνδέθηκε με τη βελτίωση του τρόπου διαβίωσης του ανθρώπου και κυρίως για διατροφικούς λόγους μετα την εποχή των παγετόνων. Κατά τη νεολιθική εποχή άρχισε η ανθρωπογενής παραγωγή τροφίμων και η εξημέρωση που εμφανίστηκε τότε εξυπηρετούσε αυτό το γεγονός, η εξημέρωση άρχιζε την εποχή του ανθρώπου του Κρο Μανιόν Το είδος των ζώων που εξημερώνονταν και χρησιμοποιούνταν εξαρτιόταν από το φυσικό περιβάλλον Τα εξημερωμένα ζώα διαδίδονταν σε άλλα μέρη του κόσμου με τη μετακίνηση των πληθυσμών.

Το πρώτο ζώο που εξημερώθηκε είναι ο λύκος πριν τη νεολιθική εποχή στο 12000 π.Χ στη Μέση Ανατολή, ο οποίος εξελίχθηκε στο είδος του σκύλου με διαφορετική συμπεριφορά και φαινότυπο. Ωστόσο, ο σκύλος έχει διατηρήσει μερικά ένστικτα του λύκου.

-8000: Εμφανίζεται η γεωργία

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα γνώσεις μας η γεωργία πρωτοεμφανίστηκε στη νεολιθική (8.000 με 3.000 π.Χ). Ο άνθρωπος καλλιεργούσε τη γη με απλά εργαλεία ξύλινα με ή χωρίς λίθινη άκρη. Όλες οι εργασίες γίνονταν με τη χρήση της μυϊκής του δύναμης.

-2000: Δαμάζεται το άλογο

Ως τόπος εξημέρωσης του αλόγου θεωρείται η περιοχή της νότιας Ρωσίας και Ουκρανίας, όπου υπήρχαν μεγάλες στέπες με αγέλες από άγρια άλογα.Αργότερα το άλογο εξαπλώθηκε σε άλλες περιοχές με τις μετακινήσεις μεγάλων πληθυσμών.Κατά την εποχή του χαλκού είχε επεκταθεί από τη νότια Ρωσία μέχρι το Καζακστάν και την Αρμενία, ενώ εμφανίστηκε κοντά στη Μεσοποταμία το 2.000 π.Χ.

-1800: Ζύμωση

O χυμός από δημητριακά που έχουν υποστεί ζύμωση έχαιρε ιδιαίτερης αγάπης από τους κατοίκους της Μεσοποταμίας. Αυτό άλλωστε δείχνουν τόσο τα σφηνοειδή κείμενά τους όσο και υπολείμματα από το εσωτερικό αγγείων τα οποία οι αρχαίοι εκείνοι χρησιμοποιούσαν. Συμπέρασμα; Οι λαοί της Μεσοποταμίας ήταν λάτρεις της μπύρας!

Τι είνια ζύμωση; Ζύμωση εννοείται η διαδικασία παραγωγής ενέργεια κατά τη μετατροπή μιας ή περισσοτέρων οργανικών ενώσεων, όπως είναι οι υδατάνθρακές, σε ένα οξύ ή μια αλκοόλη. Ειδικότερα, ο όρος ζύμωση είναι πιθανό να αναφέρεται στη χρήση μιας ειδικής κατηγορίας μυκήτων (τους λεγόμενους "ζυμομύκητες") για τη μετατροπή ενός ακχάρου (είδος υδατάνθρακα) σε αλκοόλη ή στη χρήση βακτηρίωνγια την παραγωγή γαλακτικού οξέως σε μερικά τρόφιμα.

-1550: Αιγυπτιακός πάπυρος Ebers

Ένα από τα παλαιότερα και πολυτιμότερα ιατρικά χειρόγραφα του κόσμου είναι ένας αιγυπτιακός πάπυρος του 1550 π.Χ., στον οποίο αναγράφονται επιστημονικές γνώσεις αναμφισβήτως πολύ αρχαιότερης εποχής, ίσως του 3.400 π.Χ. Το χειρόγραφο αυτό είναι γνωστό ως ο περίφημος “Πάπυρος Ebers” και είναι γεμάτος από ιατρικά μυστικά.

Από τον πάπυρο αυτό μάθαμε ότι οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν τη βιταμίνη Α για την καταπολέμηση της “ημεραλωπίας” (μεγάλης μείωσης της όρασης με την ελάττωση του φωτός) και τα ταννικά οξέα για τη θεραπεία μιας μορφής εγκαυμάτων. Όσον αφορά στα εγκαύματα, οι συνταγές των αρχαίων Αιγυπτίων περιλαμβάνουν, μεταξύ των άλλων συστατικών, ουσίες, των οποίων η θεραπευτική τους αξία αναγνωρίζεται και από τη σημερινή Ιατρική ολοένα και περισσότερο.

-1500: Εμφανίζεται το αλφάβητο

Το 1500πΧ η αιγυπτιακή, η βαβυλωνιακή και η κινεζική ήταν οι σημαντικότερες γραπτές γλώσσες στον κόσμο. Η γραφή τους ήταν εξαιρετικά πολύπλοκη. Κάποιος άγνωστος Χαναναίος (οι Έλληνες τους αποκαλούσαν Φοίνηκες) σκέφτηκε να απλοποιήσει την γραφή υιοθετόντας ένα είδος στενογραφίας. Γιατί να μην δοθεί ένα ξεχωριστό σύμβολη σε καθένα από τους ήχους που αρθρώνει ο άνθρωπος. Τα δύο πρώτα σύμβολα αυτής της σειράς ηχιτικών συμβόλων ήταν το αλεφ (που ήταν συνήθως το συμβολο του βοδιού) και το μπεθ που ήταν συνήθως το συμβολο του σπιτιού).

Το φοινικικό αλφάβητο έφερε πραγματική επανάσταση, διευκολίνοντας την γραφή και την ανάγνωση, με αποτέλεσμα να αυξηθέι ο αριθμός των εγγράμματων ανθρώπων.

-700: Ο πρώτος Ζωολογικός και Βοτανικός Κήπος

Μια πρόσφατη θεωρία προτείνει ότι οι κήποι της Βαβυλώνας κατασκευάστηκαν κάτω από τις διαταγές του Σενναχερίμ (Ασσύριος Αυτοκράτορας), ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο της Ασσυρίας το 705πΧ., βασιλεύοντας μέχρι το 681πΧ. Κατά την εκπόνηση νέων μελετών σχετικά με τον τόπο της Νινευί (Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Τίγρη στην αρχαία Ασσυρία), οι κήποι του είχαν τοποθετηθεί κοντά στην είσοδο του παλατιού του, στην όχθη του ποταμού Τίγρη. Είναι πιθανό ότι στους επόμενους αιώνες, οι δύο τοποθεσίες μπερδεύτηκαν από τους ιστορικούς, και οι Κρεμαστοί Κήποι αποδόθηκαν στη Βαβυλώνα.

-500: Πρώτη νεκροτομή σε ανθρώπινο σώμα

Ο Έλληνας γιατρός, ο Αλκμαίων, (6ος πΧ αιώνας) ήταν ο πρώτος που έκανε προσεκτικές αντομικές μελέτες πάνω σε ανθρώπινα πτώματα, ίσως γύρω το 500πΧ. Με τον τρόπο αυτό διέκρινε τη διαφορά μεταξύ φλεβών και αρτηριών και διαπίστωσε ότι τα αισθητήρια όργανα είναι συνδεδεμένα με τον εγκέφαλο.

-350: Ταξινόμηση των ζώων από τον Αριστοτέλη

Θεµελιωτής της βιολογικής κατάταξης θεωρείται αναµφίβολα ο Αριστοτέλης (384- 322 π.Χ.). Η αναφορά του ότι « τα ζώα πρέπει να χαρακτηρίζονται ανάλογα µε τον τρόπο ζωής, τις δραστηριότητες, τις συνήθειες και τη µορφή τους» δείχνει ένα σύγχρονο πνεύµα προσέγγισης του φυσικού κόσµου. ∆ιέκρινε υποοµάδες σε πολλές µεγάλες οµάδες ζώων που εξακολουθούν να ισχύουν µε τα ονόµατα που αυτός έδωσε, όπως Κολεόπτερα, ∆ίπτερα, Μαλάκια κ.α. Κατέταξε τα γνωστά τότε ζώα σε κατηγορίες χρησιµοποιώντας χαρακτηριστικά όπως έναιµα - άναιµα, δίποδα - τετράποδα, φτερωτά - τριχωτά κ.ά. Αποδίδεται στον Αριστοτέλη η ιδέα της τοποθέτησης των ζώων σε σειρά σύµφωνα µε το βαθµό της «τελειότητάς» τους (C). Όµως δεν προχώρησε σε µία συνολική θεωρία κατάταξης. Ο τρόπος κατάταξης που εισηγήθηκε διατηρήθηκε για 2.000 χρόνια περίπου. Στην περίοδο αυτή η βιολογική κατάταξη ασχολήθηκε µόνο µε τοπικές πανίδες.

-320: Γράφεται το συστηματικό σύγγραμμα βοτανικής από τον Θεόφραστο.

Ο Έλληνας φιλόσοφος Θεόφραστος (περίπου 372-287πΧ) ήταν μαθητής του Αιστοτέλη και ανέλαβε τη διεύθυνση του Λυκείου μετά την αποχώρηση του δασκάλου του. Τον ενδιέφερε ο φυσικός κόσμος και, γύρω από το 320πΧ έγραψε ένα βιβλίο το "Περὶ φυτῶν ἱστορία" που περιείχε περιγραφές 550 φυτών. Ήταν το πρώτο συστηματικό έργο βοτανικής και περιελάμβανε μερικά είδη από πολύ μακρινά μέρη, ακόμη και από την Ινδία. Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο https://www.wikiwand.com/en/Historia_Plantarum_(Theophrastus)

-300: Διάκριση Αρτηριών και Φλεβών από τον Πραξαγόρα

Ο Έλληνας γιατρός Πραξαγόρας διαφοροποίησε τα δύο είδη αιμοφόρων αγγείων, που σήμερα ονομάζονται αρτηρίες και φλέβες. Πίστευε όμως ότι οι αρτηρίες μεταφέρουν αέρα (στα πτώματα είναι συνήθως κενές). Αυτό αποδείχθηκε λάθος, αλλά η αρχική αυτή εντύπωση παραμένει στο όνομα "αρτηρία", που κατά μία άποψη έχει σχέση με την λέξη "αήρ". Ο Πραξαγόρας πρόσεξε επίσης ότι ο εγκέφαλος και ο νωτιαίος μυελός  συνδέονται.

-280: Περιγραφή των μερών του εγκεφάλου από τον Ηρόφιλο

Στο Μουσείο της Αλεξάνδρειας έγιναν σημαντικές πρώιμες ανατομικές μελέτες από τον Ηρόφιλο (περίπου 355-280πΧ) και τον διάδοχό του Ερασίστρατο. Και οι δύο είχαν ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για τον εγκέφαλο και τα νέυρα. Γύρω στα 280πΧ ο Ηρόφιλος διέκρινε τα νέυρα σε αισθητήρια (εκείνα που δέχονται αισθητήριες εντυπώσεις) και σε κινητικά (εκείνα που προκαλούν κίνηση). Περιέγραψε επίσης το ήπαρ και την σπλήνα, περιέγραψε και ονόμασε τον αμφιβληστροειδή χιτώνα και ονόμασε το πρώτο τμήμα του λεπτού εντέρου, το δωδεκαδάκτυλο. Διασπίστωσε επίσης ότι η αρτηρίες πάλλονται και έβγαλε το συμπέρασμα ότι μεταγέρουν αίμα και όχι αέρα.

50: Πρώτο σύγγραμμα Φαρμακολογίας από τον Πεδάνιο Διοσκουρίδη

Ο Έλληνας γιατρός Πεδάνιος Διοσκουρίδης υπηρέτησε στον ρωμαϊκό στρατό και είχε την ευκαιρία να μελετήσει την φυτική ζωή σε μεγάλα τμήματα της Μεσογείου. Τον ενδιέφεραν ιδιαίτερα οι ιατρικές εφαρμογές των φυτών και, στο βιβλίο του Περι Ύλης Ιατρικής, περιέγραψε γύρω στα 600 φυτά και 1000 περίπου φάρμακα. Αυτό ήταν το πρώτο σημαντικό έργο φαρμακολογίας

180: Μελετάται η λειτουργεία του νωτιαίου μυελού από τον Γαληνό.

Ο Κλαυδιος Γαληνός εργαζόταν σε μία σχολή μονομάχων στην Πέργαμο, οπότε είχε την ευκαιρία να κάνει πολλές παρατηρήσεις στην ανθρώπινη ανατομία. Έκανε σημαντικές έρευνες για τους μυς, ανακαλύπτοντας πολλούς για πτώτη  και έδειξε ότι λειτουργούν ανά ομάδες. Απέδειξε επείσης τη σπουδαιότητα του νωτιαίου μυελού και  την συσχέτισή του με την παράλυση.

1316: Εκδίδεται το πρώτο βιβλίο ανατομίας από τον Ιταλό Μοντίνο ντε Λούτσι

Ο Μοντίνο ντε Λούτσι (Mondino de Luzzi) δίδαξε στην ιατρική σχολή της Μπολόνια. Το 1316 εξέδωσε το πρώτο βιβλίο στην ανθρώπινη ιστορία που ήταν αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στην ανατομία. Ο ντε Λούτσιήταν επηρεασμένος από τους Έλληνες και Άραβες συγγραφείς και μερικές φορές παρέμεινε προσκολλημένος στος δικές τους απόψεις, παρ'ολο που οι δικές του ανατομικές έρευνες έδειχναν ότι τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ωστόσο, το σύγγραμμά του παρέμεινε το καλύτερο βιβλίο ανατομίας επί δυομισυ αιώνες.

1403: Καραντίνα

Μολονότι οι άνθρωποι δεν γνώριζαν τίποτα για την προέλευση των νόσων, γενικά απεύφευγαν εκείνους που έπασχαν από θανατηφόρες ή αποκρουστικές παθήσεις. Το 1403, η Βενετία, η διακυβέρνηση της οποία ήταν πάντα ορθολογιστική, έκρινε ότι ο καλύτερος τρόπος για να αποτραπεί η επανεμφάνηση κρουσμάτων πανώλης ήταν να μην επιτρέπεται στους ξένους να μπαίνουν στην πόλη προτού περάσει μια ορισμένη περίοδος αναμομής. Η περίοδος αναμονής τυποποιήθηκε τελικά στις 40 μέρες (ίσως γιατί οι νκύκλοι των σαράντα ημερών παίζουν σημαντικό ρόλο στην Βίβλο). Ετσι το διάστημα αυτό ονομάστηκε καραντίνα, από τη γαλλική λέξη quarante που σημαίνει σαράντα.

1495: Εμφανίζεται το πρώτο κρούσμα σύφιλης

Το 1495 ξέσπασε μία νέα επιδημία στη Νεάπολη της Ιταλίας η οποία βρισκόταν υπο γαλλική πολιορκία. Η ασθένεια μεταδόθηκε γρήγορα καθώς οι στρατιώτες την μετέφεραν από μέρος σε μέρος. Αρχικά οι Ιταλοί την ονόμασαν "Γαλλική αρρώστια" ενώ οι Γάλλοι "Ιταλική αρρώστια" μιας που η κάθε πλευρά θερωρούσε υπαιτια την άλλη. Μισό αιώνα αργότερα ο Ιταλός αστρονόμος Τζιρολαμο Φρακαστόρο έγραωε ένα ποίημα για ένα βοσκό ο οποίος είχε αυτή την αρρώστια. Το όνομα του βοσκού ήταν Σύφιλο, από οπου τελικά πήρε το όνομά της η αρρώστια αυτή.

Η σύφιλη είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα που προσβάλλει άνδρες και γυναίκες και προκαλείται από το βακτήριο Treponema pallidum ή ωχρά σπειροχαίτη. Η βασική οδός μετάδοσης είναι μέσω της σεξουαλικής επαφής. Μπορεί, επίσης, να μεταδοθεί από τη μητέρα στο έμβρυο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κατά τον τοκετό, που έχει ως αποτέλεσμα την συγγενή σύφιλη.

1543: Το πρώτο εικονογραφημένο βιβλίο ανατομίας απο τον Αντρέα Βεζάλιο

Ο Φλαμανδός Αντρέας Βεζάλιος ανέτρεψε τις ελληνικές αντιλήψεις  στον τομέα της ανατομίας. Συγκέντρωσε τα αποτελέσματα των ερευνών του σε ένα βιβλίο με τίτλο De corporis humani fabrica ("Περί της δομής του ανθρώπινου σώματος"), στο οποίο διόρθωνε περισσότερα από 200 σφάλματα του Γαληνού (δες180μΧ). Επίσης εκμεταλλεύτηκε τα πλεονεκτήματα της τυπογραφίας και το βιβλίο του περιελάμβανε προσεγμένα ανατομικά διαγράμματα σχεδιασμένα από τον ζωγράφο Γιαν Στεφαν βαν Κάλκαρ.

1552: Περιγράφεται η ευσταχιανή σάλπιγγα

Το 1552 εννέα χρόνια μετά την έδοση του βιβλίου του Βεζαλίου, ο Ιταλός ανατόμος Βαρθολομαίος Ευστάχιος εξέδωσε ένα νέο βιβλίο ανατομίας. Σε αυτό ο Ευστάχιος περιέγραψε ένα στενό σωλήνα που συνδέει το αφτί με τον λαιμό και ο οποίος από τότε είναι γνωστός με το όνομα ευσταχιανή σάλπιγγα.

1555: Περιγράφονται οι ομοιότητες στους σκελετούς των σπονδυλωτών (Ομολογίες)

Ο Γάλλος φυσιοδίφης Πιέρ Μπελό είχε την ευκαιρία να μελετήσει φυτά και ζώα της ανατολικής Μεσογείου και να τις συγκρίνει με αυτά της Γαλλίας. Έτσι το 1555 εξέδωσε τα έργα του και ήταν ο πρώτος που περιέγραψε βασικές ομοιότητες (ομολογίες) του σκελετού όλων των σπονδυλωτών, από τα ψάρια μέχρι τον άνθρωπο. Υπάρχουν ανατομικές λεπτομέρειες, όπως ο αριθμός των οστών στα μέλη, που παραμένουν εντυπωσιακά όμοιες από ζώο σε ζώο, ανεξάρτητα από την εξωτερική τους εμφάνιση.

1556: Έρχεται ο καπνός στη Ευρώπη

Οι ιθαγενοίς της Αμερικής δίδαξαν πρόθυμα στους νεοφερμένους Ευρωπαίους τα μυστικά του καπνού: πως να επεξεργάζονται τα φύλλα, πως να τα καίνε και να εισπνέουν τον καπνό.

Ένας Γάλλος διπλωμάτης, ο Ζαν Νικότ, ήτνα πρέσβης στην Προτογαλία από 1559 έως το 1561 και έστειλε σπόρους καπνού στην Γαλλία. Το όνομά του έχει απαθανατισθεί στον όρο νικοτίνη, που είναι το όνομα της εξαιρετικά δηλητηριώδους ουσίας η οποία αποτελεί το ενεργό συστατικό του καπνού.

Στην Ελλάδα ο καπνός έφτασε τον 17ο αιώνα απο του Ισπανούς και Πορτογάλους θαλασσοπόρους. Καλλιεργήθηκε πρώτα στην Ξάνθη και μετά σε ολόκληρη τη Μακεδονία.

1590: Εφευρίσκεται το μικροσκόπιο από τον Ζαχαρία Γιάνσεν

Εκείνη την εποχή, η κατασκευή των φακών στην Ολλανδία ήταν πιο προηγμένη. Ένας Ολλανδός οπτικός, ο Ζαχαρία Γιάνσεν (Zacharias Janssen 1580-1638) σκέφτηκε ότι αν ένας φακός μεγεθύνει σε ορισμένο βαθμό τα αντικείμενα, δυο θα το μεγεθύνουν περισσότερο. Τοποθέτησε από έναν κυρτό φακό στις δύο άκρες ενός σωλήνα και διαπίστωσε ότι η μεγέθυνση όντως είναι μεγαλύτερη. Η βελτίωση δεν ήταν μεγάλη, αλλά ο σωλήνας του Γιάνσεν μπορεί να θεωρηθεί ως το πρώτο μικροσκόπιο. Οι μεταγενέστερες μορφές αυτού του οργάνου θα έφερναν επανάστηση στη μετέπειτα Βιολογία.

1603: Φλεβικές Βαλβίδες

Η κλασσική αντίληψη που επικρατούσε εκείνη την εποχή και που είχε καθιερωθεί από τον Γαληνό (180μΧ) ήταν ότι το αίμα παρασκευάζεται στο συκώτι και μεταφέρεται στην καρδιά, από υην οποία αντλείται προς στις αρτηρίες και τις φλέβες και καταναλώνεται στους ιστους.

Το 1603, ένας Ιταλός γιατρός, ο Τζιρόλαμο Φαμπρίτσι (Girolamo Fabrici 1537-1619) περισσότερο γνωστός με το όνομα Φαμπρίτσιους αμπ Ακουαπεντέντε, μελέτησε τις φλέβες της κνήμης κια πρόσεξε ότι κταά διαστήματα φέρουν μικρές βαλβίδες.Ήταν φανερό ότι οι βαλβίδες παρεμποδίζουν την ροή του αίματος προς τα κάτω.

Ο Φαμπρίτσιους όμως δεν τόλμησε να αντικρούσει τις αντιλήψεις του Γαληνού και αρνήθηκε να εξάγάγει αυτό το συμπέρασμα.

1614: Μελετάται ο ανθρώπινος μεταβολισμός

To 1614 o Iταλός γιατρός Σαντόριο Σαντόριο (Santorio Santorio 1516-1636) δημοσίευσε τα αποτελέσματα πειραμάτων που είχε διεξάγει στον εαυτό του. Είχε κατασκευάσει έναν πολύπλοκο μηχανισμό ζύγισης, μέσα στον οποίο μπορούσε να κάθεται συνεχώς ενώ έτρωγε, έπινε και απέβαλλε ούρα και περιττώματα. Διαπίστωσε ότι έχανε περισσότερο βάρος από όσο διακιολογούσαν μόνο τα απόβλητα, πράγμα το οποίο απέδωσε στην "άδηλη διαπνοή" δηλαδή στην έκκριση ιδρώτα, ο οποίος εξατμιζόταν αμέσως, με αποτέλεσμα να μην γίνεται αντιληπτός.

Τα πειράματα του Σαντόριους ήταν η αρχή της μελέτης του μεταβολισμού, δηλαδή των χημικών μεταβολών που συντελούνται στους ζωντανούς οργανισμούς.

1620: Περιγράφεται η επιστημονική μέθοδος

Το 1620 ο Άγγλος φιλόσοφος Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon 1561-1626) δημοσίευσε το σύγγραμά τοτ το Νέο Όργανο (Novum Organum). Ο τίτλος αναφέρεται στο Όργανον του Αριστοτέλη (350πΧ), στο οποίο διατυπώνονατι οι νόμοι της λογικής.

Ο Μπέικον υποστήριξε ότι η παραγωγική λογική είναι κατάλληλη για τα μαθηματικά, όχι όμως και για την επιστήμη. Οι νόμοι της επιστήμης πρέπει να συνάγονται με επαγωγική λογική, δηλαδή να εδραιώνονται ως γενικεύσεις που στηρίζονατι σε ένα μεγάλο αριθμό συγκεκριμένων παρατηρήσεων. Αυτή η μορφή πειραματικής επιστήμης βρισκόταν ήδη σε εφαρμογή, όμως ο Μπέικον της έδωσε θεωρητική βάση, περιγράφοντας το σύστημα που σήμερα ονομάζεται επιστημονική μέθοδος.

1627: Βους ο πρωτεγενής

Ο Ούρος (Bos primigenius, δηλαδή Βους ο πρωτογενής, γνωστός επίσης ως Βους ο αρχέγονος, άγριος βους και άουροχς) είναι εξαφανισμένο είδος άγριων βοοειδών. Ζούσε στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αφρική και στην Ασία και θεωρείται ο πρόγονος της οικόσιτης αγελάδας.Η εξημέρωσή του έλαβε χώρα κατά τη Νεολιθική επανάσταση, στις αρχές δηλαδή του Ολόκαινου και έδωσε τις σύγχρονες αγελάδες. Αν και είχε παρόμοια εμφάνιση, ήταν πολύ πιο μεγαλόσωμος από τα σύγχρονα βοοειδή και με μεγαλύτερα κέρατα. Οδηγήθηκε στην εξαφάνιση από έναν συνδυασμό παραγόντων, ενίοτε και από τον άνθρωπο, αλλά και αρκετούς ακόμα παράγοντες, σε μια διαδικασία που κράτησε χιλιάδες χρόνια. Το τελευταίο άτομο πέθανε από φυσικά αίτια το 1627 σε δάσος της Πολωνίας.

Διαχρονικά, ο ούρος κατέχει σπουδαία θέση στον ανθρώπινο πολιτισμό, καθώς η εντυπωσιακή του μορφή και δύναμη προκαλούσε δέος στον άνθρωπο, από τα προϊστορικά χρόνια. Απεικονίσεις του ζώου εμφανίζονται σε πληθώρα εποχών και περιοχών, από τοιχογραφίες σε σπηλιές μέχρι αγάλματα σε σύγχρονες πόλεις, ενώ κατά το παρελθόν αποτέλεσε αντικείμενο λατρείας από πολλούς λαούς.

Πληροφορίες για το είδος μπορούν να αντληθούν από πολλές πηγές. Οι παλαιότερες είναι οι τοιχογραφίες σε σπήλαια, οι οποίες πάνε πίσω 17.000 χρόνια και πλέον,ενώ διαθέσιμες είναι και περιγραφές από αρχαία αιγυπτιακά, αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά κείμενα. Οι πιο αξιόπιστες πηγές είναι από πολωνικές περιγραφές του 15ου έως 17ου αιώνα και από οστά ή απολιθώματα. Η διάκριση μεταξύ οστών ούρων και οικόσιτων βοοειδών γίνεται βάσει διαστάσεων. Μεγάλο μέρος των πληροφοριών προέρχεται από τον γιατρό και βοτανολόγο Άντον Σνέεμπεργκερ. Ο Σνέεμπεργκερ, Ελβετός στην καταγωγή, έζησε αρκετά χρόνια στην Πολωνία και ανέφερε λεπτομέρειες για τον ούρο σε γράμματά του προς στον φυσιοδίφη Κόνραντ Γκέσνερ.

1628: Δημοσιεύονται οι αρχές κυκλοφορίας του αίματος

To 1628 ο Άγγλος γιατρός Γουίλιαμ Χάρβει (William Harvey 1578-1657) μελέτησε με προσοχή την καρδία και πρόσεξε ότι σε κάθε πλευρά της υπάρχουν βαλβίδες που επιτρέπουν στο αίμα να εισέρχεται στι δύο κοιλίες αλλά δεν του επιτρέπουν να εξέλθει, παρά μόνο δια μέσου των αρτηριών.

Την χρονιά αυτή εξέδωσε στην Ολλανδία ένα βιβλίο 72 σελίδων με τίτλο De Montu Cordis et Sanguinis ("Περί των κινήσεων της καρδιά και τους αίματος"). Στο βιβλίο αυτό παρουσίαζει τα ευρήματά του σχετικά με την κυκλοφορία του αίματος και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε δηλαδή ότι το αίμα εξέρχεται από τη δεξιά κοιλία, οδηγείται στους πνέυμονες και από εκεί επιστρέφει στην αριστερή κοιλία. Από εκεί οδηγείται σε ολόκληρο το σώμα και κατόπιν επιστρέφει στην δεξιά κοιλία οπου και αρχίζει ο κύκλος από την αρχή.

Το βιβλίο αυτό αρχικά δεν έγινε αποδεκτό, όως σήμερα θεωρείται το σημείο αφετηρίας στην σύγχρονη φυσιολογία.

1653: Ανακαλύπτονται τα λεμφαγγεία

Οι φλέβες και οι αρτηρίες ήτνα γνωστές από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων, το 1653 όμως ανακαλύφθηκε ένα τρίτο δίκτυο αγγείων. Ο Σουηδός φυσιοδίφης Όλοφ Ρούντμπεκ (Olof Rudbeck 1602-1702) απέδειξε την ύπαρξή τους σε ένα σκύλο. Ανακάλυψε ότι αυτά τα αγγεία μοίαζουν με φλέβες, αλλά έχουν πιο λεπτά τοιχώματα και μεταφέρουν το διαφανές υδαρό μερός του αίματος τη λέμφο. Γι' αυτό ονομάσθηκαν λεμφαγγεία ή λεμφικά αγγεία.

Η λέμφος αναγκάζεται νμα εξέλθει από τα μικρότερα αιμοφόρα αγγεία και να περάσει στα κύτταρα, σχηματίζονατς το υγρό των ιστών. Το υγρό αυτό αποστραγγίζεται στα λεμφαγγεία και επανέρχεται πάλι στα αιμοφόρα αγγεία, σε διάφορα σημεία το σώματος.

1658: Ανακαλύπτονται τα ερυθρά αιμοσφαίρια

O Ολλανδός φυσιοδίφης Γιαν Σβαμμερνταμ (Jan Swammerdam, 1637-1680) διέκρινε στο μικροσκόπιο (που βελτιοθεί αρκετά) τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τα σωματίδια που υπάρχουν κατά δισεκαττομύρια στο αίμα και μεταφέρουν τη χημική ουσία που απορροφά το οξυγόνο από τους πνέυμονες στα άλλα κύτταρα και το διοξίδειο του άνθρακα από τα κύτταρα στους πνέυμονες . Η διαδικασία αυτή ανακαλύφθηκε πολύ αργότερα.

1660: Ανακαλύπτονται τα τριχοειδή αγγεία

Ο Γουίλιαμ Χάρβεϋ (βλ. 1628) στην θεωρία του για την κυκλοφορία του αίματος είχε ένα κενό. Ο Χάρβεϋ υποστήριξε ότι το αίμα πάει από την καρδία στις αρτηρίες και από κει στις φλέβες. Πώς όμως συνδέονται οι αρτηρίες με τις φλέβες; Μεχρι τότε δεν υπήρχε ορατή σύνδεσή τους οπότε ο Χάρβεϋ υπέθεσε ότι η σύνδεση γίνεται μέσω αιμοφόρων αγγείων τόσο μικρά που δεν είναι ορατα με γυμνό οφθαλμό.

Όμως το μικροσκόπιο είχε γίνει πια σημαντικό εργαλείο και ένας από τους πτωτοπόρους του τομέα αυτού ο Ιταλός φυσιολόγος Μαρτσέλο Μαλμπίγκι (Marcello Malpighi 1628-1694) παρατηρώντας τα φτερά της νυχτερίδας, παρατήρησε ότι περιέχουν ένα διδιάστατο δίκτυο αιμοφόρων αγγείων. Ο Μαλμπίγκι το παρατήρησε στο μικροσκόπιο και είδε ότι οι αρτηρίες συνδέονται με τις φλέβες με αγγεία πολύ πολύ μικρά. Τα αγγεία αυτά τα ονόμασε τριχωειδή αγγεία (Capillaries στα αγγλικά, από τη λατινική λέξη capillans που σημαίνει "τριχοειδής"

1665: Κύτταρο

Το 1665 ο Άγγλος Φυσικός Ρόμπερτ Χουκ (Robert Hooke 1635-1701) εξέδωσε το βιβλίο Micrographia ("Μικρογραφία") που περιέγραφε την εργασία στο τομέα του μικροσκοπίου. Εκεί περιέγραφε μερικά από τα καλύτερα σχεδιαγράμματα των μικροσκοπικών παρατηρήσεων που έχουν γίνει ποτέ.

Η σημαντικότερη ανακάλυψη του Χούκ (αν και η σημασία της δεν αναγνωρίστηκε εκείνη την εποχή) αφορούσε τη δομή του φελού. Μελέτησε με το μικροσκόπιο ένα λεπτό τεμάγια φελλού και ανακάλυψε ότι αποτελείται από μικροσκοπικές ορθογώνιες οπές, οι οποίες ονομάστηκαν κύτταρα (από τη λέξη "κύτταρος" που σημαίνει "κυψέλη κερύθρας").

1668: Αποδεικτύεται ότι είναι αδύνατη η αβιογένεση.

Ο Φραντσέσκο Ρέντι (Francesco Redi, 18 Φεβρουαρίου 1626 - Πίζα, 1 Μαρτίου 1697) ήταν Ιταλός γιατρός. Είναι περισσότερο γνωστός για μια σειρά από πειράματα που εξέδωσε το 1668 ως Experienza Intorno all Generazione degl'Insetto (Πειράματα πάνω στην Δημιουργία των Εντόμων) το οποίο θεωρείται το πρώτο βήμα στην κατάρριψη της αυτόματης γένεσης  - θεωρίας που είναι γνωστή και ως Αριστοτέλεια αβιογένεση. Την εποχή του η επικρατούσα άποψη ήταν ότι τα σκουλήκια θα δημιουργούνταν από το σάπιο κρέας.

Στο πείραμά του ο Ρέντι χρησιμοποίησε 6 βάζα, τα οποία χώρισε σε δύο ομάδες των τριών. Στο πρώτο βάζο κάθε ομάδας έβαλε ένα άγνωστο αντικείμενο, στο δεύτερο ένα νεκρό ψάρι και στο τρίτο ένα ωμό κομμάτι κρέατος. Την πρώτη ομάδα την κάλυψε με πολύ λεπτή γάζα έτσι ώστε να μπορεί να περάσει μέσα μόνο αέρας, ενώ άφησε τα βάζα της δεύτερης ομάδας ανοιχτά. Μετά από αρκετές μέρες στα ανοιχτά βάζα εμφανίστηκαν σκουλήκια καθώς οι μύγες μπορούσαν να μπουν μέσα, στα κλειστά βάζα όμως δεν εμφανίστηκαν.

Συνέχισε τα πειράματα πιάνοντας τα σκουλήκια και περιμένοντας να μεταμορφωθούν, πράγμα που γινόταν καθώς μετατρέπονταν σε μύγες. Ακόμα, όταν έβαζε νεκρές μύγες ή σκουλήκια σε σφραγισμένα βάζα με νεκρά ζώα ή κρέας, δεν εμφανίζονταν σκουλήκια, αλλά όταν έκανε το ίδιο πείραμα με ζωντανές μύγες, εμφανίζονταν.

1669: Απολιθώματα

Υπήρχαν διαφορες θεωρίες για τα απολιθώματα. Το 1669 ο Δανός Νικόλαος Στένο (Nicolaus Steno 1636-1686) υποστήριξε ότι είναι υπολλείμματα ζώων που έχουν ζήσει πριν από πολύ καιρό και τα οποία είχαν απολιθωθεί, δηλαδή είχαν μετατραπεί σταδιακά σε πέτρα. Αυτή η άποψη επικράτησε σιγά σιγά και τα απολιθώματα θα αποτελούσαν τις πιο εντυπωσιακές (αλλά όχι και μοναδικές) ενδείξεις για την εγκειρότητα της θεωρία της βιολογικής εξέλιξης.

1670: Αναγνωρίζονται τα συμπτώματα του διαβήτη

Ο Άγγλος γιατρός Τόμας Γουίλις (Tomas Willis 1621-1675) ήταν ο πρώτος σύγχρονος γιατρός που επησήμανε ότι τα ούρα των διαβητικών είχαν γλυκιά γεύση. Ο εντοπισμός και η κατανόηση των συμπτωμάτων μια ασθένειας αποτελεί ένα βήμα προς την ανακάλυψη της θεραπείας της. Ωστόσο στην περίπτωση του διαβήτη, η θεραπευτική αγωγή εμφανίστηκε μόνο μετά από ενάμιση αιώνα.

1676: Παρατήρηση μικροοργανισμών στο μικροσκόπιο

Ο Δανός Άντονυ βαν Λέβενχουν (Antony van Leeuwenhoek, 1632-1723) παρατήρησε στο μικροσκόπιο ένα δείγμα νερού από λίμνη και  διαπίστωσε ότι περιείχε ζωντανούς οργανισμούς τόσο μικρούς που δεν ήταν ορατοί με γυμνό μάτι. Του ονόμασε animalcules (μικροσκοπικά ζωήφια), σήμερα όμως τους ονομάζουμε μικροοργανισμούς.

1677: Παρατήρηση σπερματοζωαρίων στο μικροσκόπιο

Ο Δανός Άντονυ βαν Λέβενχουν (Antony van Leeuwenhoek, 1632-1723) παρατήρησε στο μικροσκόπιο σπερματοζωάρια από το ανθρώπινο σπέρμα.

1681: Η εξαφάνιση του ντόντο (Διδώ)

Το ντόντο (Raphus cucullatus) ήταν ενδημικό πουλί που ζούσε στον Ινδικό ωκεανό και ειδικότερα στο νησί του Μαυρίκιου. Ήταν συγγενικό είδος με τα περιστέρια. Το ύψος του ανερχόταν περίπου στο ένα μέτρο και το βάρος του περίπου στα 20 κιλά. Τρεφόταν κυρίως με φρούτα που φύτρωναν στο έδαφος. Εξαλείφθηκε εξαιτίας της παρουσίας ανθρώπων στον Μαυρίκιο μεταξύ 1660-1680.

Το ντόντο είχε ήδη εξαφανιστεί από τα μέσα του 17ου αιώνα. Το ντόντο δεν φοβόταν καθόλου τους ανθρώπους, και αυτό, σε συνδυασμό με έλλειψη μαχητικότητας του, το έκανε εύκολη λεία για τους κυνηγούς. Ωστόσο, τα βιβλία της εποχής είναι γεμάτα από αναφορές σχετικά με την κακή γεύση και το σκληρό κρέας του, και από τις αναφορές αυτές διαπιστώθηκε ότι ο άνθρωπος δεν ήταν ο μοναδικός λόγος εξάλειψης του ντόντο. Αν και υπάρχουν διάσπαρτες αναφορές για μαζικές δολοφονίες ντόντο για την τροφοδοσία των πλοίων, οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν βρει μέχρι στιγμής πενιχρά στοιχεία της ανθρώπινης θηρευτικής δραστηριότητας σε αυτά τα πουλιά. Όταν οι άνθρωποι έφθασαν αρχικά στον Μαυρίκιο, έφεραν μαζί τους άλλα ζώα που δεν υπήρχαν στο νησί πριν, συμπεριλαμβανομένων σκύλων, αλλά και χοίρων, γάτων, αρουραίων, που λεηλάτησαν τις φωλιές των ντόντο, ενώ οι άνθρωποι κατέστρεψαν τα δάση, όπου ζούσαν τα πουλιά. Υπάρχει κάποια διαμάχη γύρω από την ημερομηνία εξαφάνισης των ντόντο. Υπάρχουν αναφορές ότι η εξαφάνιση του ντόντο συνήθως χρονολογείται στην τελευταία επιβεβαιωμένη παρατήρηση ζωντανού ντόντο, που χρονολογείται στο 1662, όμως κάποιοι ναυαγοί ναυτικοί αλλά και πολλές άλλες πηγές δείχνουν ως πιο πιθανή ημερομηνία το 1681.

1682: Περιγράφεται η αμφιγονία στα φυτά

Παλαιότερα, επικρατούσε η αντίληψη ότι τα φυτά δεν είναι γνήσιοι ζώντες οργανισμοί με την ίδια έννοια που είναι τα ζώα. Ένα μέρος αυτής της αντίληψηε κατέρρευσε το 1682 χάρη στις έρευνες του Άγγλου βοτανολόγου Νεεμαία Γκρου (Nehemiah Grew 1641-1712), o οποίος απέδειξε ότι τα φυτά πολλάπλσιάζονται με αμφιγονικό τρόπο, ότι διαθέτουν όργανα πολλαπλασιασμού και ότι οι κόκκοι της γύρης είναι το αντίστοιχο των γενετικών κυττάρων των ζώων.

1683: Ανακαλύπτονται τα βακτήρια

Ο Δανός Άντονυ βαν Λέβενχουν (Antony van Leeuwenhoek, 1632-1723) το 1683 έκανε την πιο σημαντική παρατήρηση. Χρησιμοποιώντας έναν από τους μικρούς φακούς, διέκρινε κάποιους οργανισμούς πολύ μικρότερους από τα animalcules. Βρίσκονταν στο όριο του μεγέθους που μπορούσε να διακρίνει με τους φακούς του, αποτελεί δε απόδειξη της τελειότητας αυτών των φακών. Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτό οι οργανισμοί είναι τα βακτήρια.

1686: Ταξινόμηση των φυτών

Ο πρώτος που πραγματοποίησε μια ταξινόμηση σε σύγχρονο επίπεδο ήταν ο Άγγλος φυσιοδίφης Τζων Ρευ (John Ray 1627-1705). Από το 1686 άρχισε να εκδίδει ένα έργο (Historia Plantarum), που τελικά θα ολοκήρωνόταν σε τρεις τόμους και στο οποίο ταξινομούσε 18.600 είδη φυτών.

1691: Ταξινόμηση των ζώων

O Άγγλος φυσιοδίφης Τζων Ρευ (John Ray 1627-1705) μετά την ταξινόμηση των φυτων, άρχισε μια παρόμοια ταξινόμηση για τα ζώα. Η Ταξινόμησή του είχε λογική βάση και στηριζόταν στις οπλές, στα δόντια και στα δάχτυλα των ποδιών των ζώων, ένα σύστημα που, σε ορισμένα σημεία του, χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα.

1713: Οι Βρετανοί δοκιμαζουν πρώτη φορά το εμβόλιο της ευλογιάς.

Το 1701 στην Κωνσταντινούπολη είχε εμφανιστεί η φθοροποιός επιδημία της ευλογιάς, με τις χαρακτηριστικές φλύκταινες και τα σοβαρά επακόλουθα της εγκεφαλίτιδας. Το είκοσι περίπου της εκατό των μολυσμένων παιδιών αποβίωναν. Και όσα επιζούσαν θα είχαν τα χαρακτηριστικά στίγματα στο πρόσωπο, από τις ουλές που δημιουργούσε η ευλογιά. Γι' αυτό εξάλλου παρέμεινε η λέξη «βλογιοκομμένος».

Τότε στην επιδημία της ευλογιάς, μια αρχόντισσα της Κωνσταντινούπολης, που είχε τέσσερα αγοράκια, έντρομη επισκέφθηκε τον ιατρό Ιάκωβο Πυλαρινό, σπουδαγμένο στο περίφημο πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Του ζητούσε τη γνώμη του, για να πήγαινε τα παιδιά της σε μια λαϊκή γυναίκα της γειτονιάς της, που εφάρμοζε μια πρακτική κάνοντας μερικές εγχαράξεις στις παλάμες, το μέτωπο, τις παρειές και βάζοντας επάνω τους ένα υγρό, που προστάτευε το παιδί από την ευλογιά. Ο ιατρός Πυλαρινός (1659-1718), ως επιστήμονας που οδηγείται από τον ορθόν λόγο, τη λογική, παρά τις αρχικές του αμφιβολίες, για να έχει ιδία γνώση παρακολούθησε την όλη διαδικασία καθώς και την πορεία των παιδιών έναντι της ευλογιάς. Παράλληλα άρχισε να εμβολιάζει τα παιδιά με το υγρό που λάμβανε από φλύκταινες νοσούντων, το οποίο έβαζε στους σκαριφισμούς, που έκανε όμως όχι στο μέτωπο, τις παρειές και τις παλάμες, όπου είναι τένοντες και οι περιτονίες και προκαλούνταν έντονος ερεθισμός, αλλά στα «σαρκωδέστερα μέρη», στον δελτοειδή μυ. Κατέγραφε τα εμβολιασθέντα παιδιά και την αντίστασή τους στην ευλογιά. Ετσι τεκμηρίωσε την αποτελεσματικότητα του εμβολιασμού και άρχισε συστηματικά να τον εφαρμόζει.

Την τακτική αυτή του εμβολιασμού έναντι της ευλογιάς άρχισε παράλληλα να την εφαρμόζει στην Κωνσταντινούπολη και ο χιώτης ιατρός Εμμανουήλ Τιμόνης (1669-1720), σπουδαγμένος και αυτός στην Πάδοβα. Μάλιστα, εμβολίασε το 1717 τον γιο της Λαίδης Μοντάγκιου (Lady Mary Worthley Montagu, 1689-1762), συζύγου του άγγλου πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Τα γράμματά της συνέβαλαν ιδιαίτερα να εφαρμοστεί ο εμβολιασμός στην Αγγλία.

Η καινούργια μέθοδος του εμβολιασμού των Τιμόνη και Πυλαρινού για την προστασία από την ευλογιά, δημοσιεύθηκε στο διάσημο τότε περιοδικό του Λονδίνου «Philosophical Transactions», (αρ. 339, Απρίλιος-Ιούνιος 1714, τόμ. 29, 1714-1716, Λονδίνο 1717, σελ. 72-82 και 393-399 αντίστοιχα). Μάλιστα, η μελέτη του Τιμόνη είχε ανακοινωθεί και στη Βασιλική Ιατρική Εταιρεία του Λονδίνου.

1740: Παρατήρηση της Ύδρας

Το 1740 ο Ελβετός φυσιοδίφης Αβραάμ Τραμπλέ (Abraham Trebley 1700-1784) που εργαζόταν στην Ολλανδική Δημοκρατία, ανακάλυψε την ύδρα ένα μικρό υδρόβιο οργανισμό, ο οποίος εξωτερικά μοίαζει κάπως με φυτό,αλλά όπως απέδειξε ο Τραμπλέ είναι ζώο. Η ύδρα φέρει κεραίες και θυμίζει ένα μικροσκοπικο και αβλαβές αντίγραφο της τρομερής Λερναίας Ύδρας της ελληνικής μυθολογίας. Η μικροσκοπική ύδρα έχει και αυτή μία παρόμοια ιδιότητα, δηλαδή αναπαράγει τα κομμάτια που κόβονται από το σώμα της. Ο Τραμπλέ απέδειξε ότι αν μια ύδρα κοπεί στα δύο, κάθε κομμάτι θα αναπτυχθεί σε πλήρη οργανισμό. Αντίστροφα αν δύο ύδρες συζευχθούν, σχηματίζεται ένας εννιαίος οργανισμός. Αυτή η ανακάλυψη πιστοποίησε ότι τέτοιες ιδιότητες, που θεωρούνταν αποκλειστικά γνωρίσματα των φυτών, μπορούν να υπάρχουν και στα ζώα, εφόσον αυτά είναι αρκετά πρωτόγονα.

1748: Μελετάται το φαινόμενο της ώσμωσης.

Είναι γνωστό ότι τα υγρά διαβρέχουν και διαπερνούν ορισμένα υλικά, ενώ άλλα είναι αδιάβροχα. Αν όμως υγρό διαπερνά ένα σώμα είναι λογικό να θεωρήσουμε ότι το διαπερνά και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Ωστόσο, ο Γάλλος πειραματιστής Ζαν Αντουαν Νολλέ (Zan Antoine Nollet 1700-1770 έκανε ένα πείραμα που κατέδειξε ότι αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Κάλυψε ένα αλκοολικό διάλυμα με ένα τμήμα από την ουροδόχο κύστη ενός χοίρου και το τοποθέτησε μέσα σε μία λεκάνη με νερό. Μετά από ένα χρονικό διάστημα η κύστη άρχισε να διογκώνεται ώσπου τελικά έσπασε. Έτσι ο Νολλέ ανακάλυψε τη λεγόμενη ημιπερατή μεμβράνη, δηλαδή μία μεμβράνη που είναι διαπερατή για ορισμένα υγρά και αδιαπέραστη για άλλα. Αν υπάρχουν διαφορετικά υγρά από τις δύο πλευρές της μεμβράνης (π.χ νερό από τη μία και αλκοολούχο διάλυμα από την άλλη) η ροή προς μία κατεύθυνση μπορεί να είναι μεγαλύτερη από ότι από την άλλη. Η διαδικασία αυτη ονομάζεται ώσμωση (από την ελληνική λέξη ωσμός, που σημαίνει ώθηση)

1749: Βιολογική εξέλιξη

Μέχρι τότε οι ερευνητές της φυσικήs ιστορίας που είχαν ασχοληθεί με την ταξινόμηση διαφόρων μορφών ζωής, είχαν αποφύγει είτε λόγο θρησκευτικών πεποιθήσεων έιτε από συνέση μόνο, να καταλήξουν στο λογικό συμπέρασμα ότι οι ζωντες οργανισμοί υπόκεινται σε βιολογική εξέληξη.

Ο πρώτος σημαντικός επιστήμονονας που μίλησε ανοιχτά γιαυτό ήτνα ο Γάλλος φυσιοδίφης Ζωρζ-Λουι ντε Μπυφόν (George-Louis de Buffon 1707-1788). To 1749 άρχισε να εκδίδει το έργο του Histoire Naturelle ("Φυσική Ιστορία") το οποίο θα ολοκληρονόταν σε 40 τόμους.Ο Μπυφόν έβλεπε την εξέλιξη ως μια διαδικασία εκφυλισμού. Δηλαδή πίστευε ότι οι πίθηκοι είναι εκφυλισμένοι άνθρωποι, οι γάιδαροι εκφυλισμένα άλογα κ.ο.κ .Αυτή η άποψη ήταν εντελώς λανθασμενη αλλά εμπεριείχε ένα στοιχείο αλήθειας, το γεγονός ότι τα βιολογικά είδη μεταβάλλονται με την παροδο του χρόνου.

1759: Εμβρυολογία

Εκείνη την εποχή επικρατούσε η αντίληψη ότι τα σπέρματα των φυτών και τα ωάριο των ζώων εμπεριέχουν έτοιμους μικροοργανισμούς, οι οποίοι απλώς αναπτύσσονται και αυξάνονατι σε μέγεθος.

Το 1759 όμως ο Γάλλος φυσιολόγος Κάσπαρ Φρηντριχ Βολφ (Kaspar Friedrich Wolff 1734-1794) απέδειξε ότι τα εξειδικευμένα όργανα αναπτύσσονται από μη εξειδικευμένο ιστό. Δηλαδή π.χ το άκρο ενός αναπτυσσόμενου βλαστού αποτελείται από μη διαφοροποιημένο ιστό. Καθώς αναπτύσσεται εμφανίζεται εξειδίκευση και μερικά τμήματά του γίνονται άνθη, ενώ άλλα γίνονται φύλλα.

Η ιδια αρχή θα μπορούσε να ισχύει κΙ στα ζώα με αποτέλεσμα η αρχική αντίληψη περί μικροοργανισμών εγκαταλήφθηκε. Γι' αυτό θεωρέιται ο Βολφ ένας από του θεμελειωτές της σύγχρονης εμβρυολογίας.

1763: Μελετάται η επικονίαση

Το 1763 ο Γερμανός βοτανανολόγος Γιόζεφ Γκοντλημπ Κόχλροϋτερ (Josef Gottlieb Kohleuter 1733-1806) επησήμανε ότι οι κόκκοι της γύρης μπορεί να παρασυρθούν από τον άνεμο και να φθασουν στα θηλυκά αναπαραγωγικά όργανα των φυτών κατά εντελώς τυχαίο τρόπο. Γι΄αυτό τα φυτά που αναπαράγωνατι με εποικονίαση πρέπει να παράγουν γύρη σε τεράστιες ποσότητες.

Ο Κόχλροϋτερ επισήμανε επίσης ότι η επικονίαση μπορεί να επιτευχθεί πιο αποτελεσματικά με τη βοήθεια εντόμων όπου η γύρη κολλάει στο κορμί του κατά την ώρα της συλλογής νέκταρ από τα φυτά.

1771: Φυτά και Διοξείδιο του άνθρακα

Εκέινη την εποχή γνωρίζανε ότι ζωα δεν μπορούσαν να ζήσουν σε ατμόσφαιρα διοξειδίου του άνθρακα. Ο Άγγλος χημικός Τζοζεφ Πρηστλυ (Joseph Priestley 1733-1804)θέλησε να διαπιστώσει αν τα φυτά, αδυνατούν και αυτά να ζήσουν σε ατμόσφαιρα διοξειδίου του άνθρακα.

Το 1771 έκανε το σχετικό πείραμα. Τοποθέτησε ένα αναμένο κερί σε ένα κλειστό δοχείο με αέρα, ώσπου αυτό έσβησε, οποότε ο χώρος γέμισε με διοξείδιο του άνθρακα. Έβαλε τότε στον χώρο αυτό ένα βλαστάρι δυόσμο μαζί με νερό. Το φυτό δεν μαράθηκε αντίθετα μεγάλωσε. Επιπλέον στο τέλος του πειράματος αφού έβγαλε ο Πρηστλυ το φυτό απο το δοχείο έβαλε έναν ποντικό ο οποίοε έζησε μια χαρα. (ύπαρξη οξυγόνου)

Το πείραμα αυτό κατέδειξε ότι τα φυτά για να ζήσουν θέλουν διοξέιδιο του άνθρακα.

1773: Αναγνωρίζονται τα σπειρύλλια και οι βάκιλλοι.

Το 1773 ο Δανός Βιολόγος Όττο Φρήντριχ Μύλλερ (Otto Friedrich Muller 173-1784) κατόρθωσε να διακρίνει τα βακτήρια αρκετά καλά ώστε να τα χωρήσει σε κατηγορίες. Μερικά είχαν σχήμα ράβδου και γιάυτό τα ονόμασε βακίλλους (από την λατινική λέξη bacillus, που σημαίνει "μικρό ραβδί"), ενώ άλλα είχαν σπειροειδή σχήμα γιάυτό τα ονόμασε σπειρύλλια..

1779: Γονιμοποίηση

Το 1779 ο Λάτζαρο Σπαλλαντζάνι (Lazzaro Spallanzani 1729-1799) μελέτησε την ανάπτυξη του ωαρίου. Εκείνη την εποχή οι επιτσήμονες νόμιζαν ότι τα ωάριο είναι τα ωοθηλάκια των ωοθηκών, τα οποία είχε ανακαλύψει ο Δανός Ρενιέρ ντε Γκρααφ (Reinier de Graaf). O Σπαλλαντζάνι απέδειξε ότι η γονιμοποίηση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο ότνα τα γεννετικά κύτταρα του σπέρματος έλρθουν σε επαφή με τα ωοθυλάκια. Αυτό ήταν μια ισχυρή απόδειξη ότι για την γονιμοποίηση συνεισφέρουν τόσο ο άντρας όσο και η γυναίκα, επομένως σε περίπτωση στειρότητας τα πρόβλημα μπορεί να είναι είτε γυναικείο είτε αντρικο.

1779: Περιγράφεται η διαδικασία της φωτοσύνθεσης

Ο Τζότζεφ Πρήστλυ είχε δείξει ότι όταν ένας χώρος γεμίζει διοξείδιο του άνθρακα τα φυτά θα μεταβάλλουν την σύνθεσή του με αποτέλεσμα να μπορεί να τον εισπέυσει πάλι ένα ζώο (βλ 1771). Το 1779 ο Ολλανδός γιατρός Γιαν Ίνγκενχους (Jan Ingenhoysz, 1730-1799) επανέλαβε και επιβεβαίωσε τα πειράματα του Πρήστλυ. Ταυτόχρονα, όμως έκανε μια σημαντική πρόσθετη ανακάλυψη. Διαπίστωσε ότι τα φυτά καταναλώνουν διοξείδιο του άνθρακα και παράγουν οξυγόνο, μόνο όταν υπάρχει φως. Στο σκοτάδι, τα φυτά όπως και τα ζώα καταναλώνουν οξυγονο και παράγουν διοξείοδιο του άνθρακα (Αναπνοή). Λόγω του σπουδαιότητας του φωτός και επειδή τα φυτά με την διαδικασία αυτή συνθέουν τα μεγάλα μόρια των ιστών τους το φαι νόμενο ονομάστηκε φωτοσύνθεση.

1795: Ανακαλύπτεται η διαδικασία της κονσερβοποίησης

Το  1795 ο Γάλλος εφευρέτης Νίκολα Αππέρ (Nicolas Appert 1750-1841) άρχισε να εργάζεται πάνω στη διατήρηση της τροφής για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Γνώρισε ότι ο Σπαλλαντζάνι (βλ.1768) είχε αποδείξει με τα πειράματά του ότι το κρέας δεν αλλοιώνεται εάν βράσει για μεγάλο χρονιό διάστημα και κατόπιν σφραγιστεί σε δοχεία. Έτσι ο αππέρ ανέπτυξε ένα σύστημα εφαρμογής της μεθόδου αυτής σε μεγάλη κλίμακα, βράζοντας επί αρκετή ώρα, κρέας και λαχανικά και κατόπιν σφραγίζοντάς τα σε γυάλινα δοχεία.. Χρειάστηκε μερικά χρόνια για να τελειωποιήσει τη μεθοδό του και το σύστημά του αντιπροσωπεύει την αρχή της κονσερβοποιίας.

1796: Δαμαλισμός

Ο Άγγλος γιατρός Έντουαρτ Τζέννερ (Edward Jenner 1749-1823) γνώριζε ότι όποιος προσβληθέι από δαμαλίτιδα (μία ήπια πάθηση που προσβάλει τις αγελάδες και μοιάζει κάπως με την ευλογιά) αποκτούσε ανοσία όχι μόνο στη δαμαλίαση αλλα και στην ευλογιά.

Τελικά αποφάσισε να κάνει ένα πείραμα. Στις 14 Μαϊου 1796 βρήκε μία γαλακτοπώλησα που ήταν άρρωστη από δαμαλίτιδα. Πήρε υγρό από μία φλύκταινα του χεριού της και εμβολίασε με αυτό ένα αγόρι τον Τζειμς Φιπσ, το οποπιο φυσικά προσβλήθηκε από δαμαλίτιδα. Δύο μηνες αργότερα το Τζέννερ εμβολίασε τα παιδί με υγρό ευλογιάς, κατά τον τρ΄πο που συνηθιζόταν τότε. Το παιδί ΔΕΝ έπαθε ευλογιά.

Έτσι ο Τζέννερ ανακοίνωσε ότι με εμβολιασμό με υγρό δαμαλίτιδας ο άνθρωπος αποκτά ανοσία στην ευλογιά. Ο Εμβολιασμός αυτός ονομάστηκε δαμαλισμός.

1798: Πληθυσμιακή εξέλιξη

Είναι φανερό ότι ο πληθυσμός αυξάνεται σε περιόδους ειρήνης, υγείας και ευημερίας και μειώνεται από πολέμους, νοσήματα και λιμούς. Ο πρώτος που προσπάθησε να αναλύσει αντικειμενικά το θέμα ήταν ο Βρετανός Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους (Tomas Robert Malthus 19766-1834). Το 1798 εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο Essay on Population ("Δοκίμια για τον πληθυσμό"),στο οποίο επησημαίνει ότι ο πληθυσμός αυξάνεται κατά γεωμετρική πρόοδο (2,4,8,16....) ενώ τα μέσα διατροφής κατά αριθμητική πρόοδο (2,3,4,5,....).

1800: Ιστοί και όργανα

Ο Γάλλος Γιατρός Μαρί Φρανσουά Ξαβιέ Μπισά (Marie Francois Xavier Bichat 1771-1802) είχε διακριθεί για τον μεγάλο αριθμό νεκροψιών που είχε πραγματοποιήσει στη διάρκεια της σύντομης επαγγελματικής του ζωής. Οι προσεκτικές παρατηρήσεις τους (χωρίς μικροσκόπιο) τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι τα διάφορα όργανα αποτελούνται από μία ποικιλία απλούστερων δομών, η καθεμία από τις οποίες μπορεί να εμφανίζεται σε πολλά διαφορετικά όργανα. Επειδή οι δομές αυτές συνήθως ήταν πολύ λεπτές ονομάστηκαν ιστοί. Το 1800 εξέδωσε το βιβλίο Traite des Membranes ("Πραγματεία επί των μεμβρανών") στο οποίο περιγράφονται 21 διαφορετικοί ιστοί. Γι' αυτόν τον λόγο θεωρείται ο θεμελειωτής της ιστολογίας.

1801: Ασπόνδυλα - Βιολογια

Ο Γάλλος Φυσιοδίφης Ζαν-Μπατίστ ντε Λαμάρκ ( Jean-Baptiste de Lamarck 1744-1829) ασχολήθηκε με τον πρόβλημα ότι όλα τα ζώα χωρίς σπονδυλική στήλη είχαν καταταχτεί από τον Λινναίο (βλ.1735) στην συνομοταξία των σκουλικιών. Έτσι το 1801 εξέδωσε μία σειρά δημοσιευμάτων στα οποία διαίρεσε τα ασπόνδυμα σε ομάδες και δημιούργησε υποδιαιρέσεις, όπως είναι το καρκινοειδή (Καβούρια και αστακοί) και τα εχινόδερμα (αστερίες και αχινοί). Διαφοροποίησε τα οκτάποδα αραχνίδια (αράχνες και σκορπιούς) από τα εξάποδα έντομα. Μάλιστα ο Μαλάρκ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τους όρους σπονδυλωτά και ασπόνδυλα και  έκανε γνωστή την ονομασία ΒΙΟΛΟΓΙΑ για την επιστήμη που μελετά τη ζωή.

1806: Ανακαλύπτεται το πρώτο αμινοξύ ασπαραγίνη

Ο Γάλλος χημικός Ζαν Βωκολέν (Louis Nicolas Vauquelin1739-1829) απομόνωσε από το σπαράγγι μία ουσία που την ονόμασε ασπαραγίνη. Η ανακάλυψη αυτή δεν θεωρήθηκε σημαντική στην εποχή του αλλά αργότερα έγινε αντιληπτό ότι ανήκει σε μία κατηγορία χημικών ενώσεων πολύ σημαντικές για την ζωή, τα αμινοξέα

1809: Ο Μηχανισμός της εξέλιξης

Η πρώτη προσπάθεια να δοθεί απάντηση στο ερώτημα πως παίρνουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα ζώα της ίδιας συνομοταξίας έγινε στο βιβλίο του Λαμάρκ (βλ. 1801) Philosophie Zoologique ("Ζωολογική Φιλοσοφία"), που κλυκλοφόρησε το 1809. Ο Λαμαρκ υποστήριξε ότι ένα ζώο μπορεί να χρησιμοποιεί συστηματικά ένα μέρος του σώματός τους ή να μην το χρησιμοποιεί καθόλου, με αποτέλεσμα το μέρος αυτό να αναπτυχθεί ή να εκφυλιστεί, αντίστοιχα.Αυτά τα ανεπτυγμένα ή εκφυλισμένα μέρη κληρονομούνται από τους απογόνους του ζώου.

Αυτή η διεργασία ονομάστηκε κληρονομικότητα επίκτητων χαρακτηριστικών. Αργότερα έγιναν πειράματα που απέδειξαν ότι τα επίκτητα χαρακτηριστικά δεν κληρονομούνται, Ωστόσο η περιγραφή ενός μηχανισμού εξέλιξης, έστω και ανα αυτός είναι λανθασμένος, δημιούργησε μεγάλο ενδιαφέρον για το θεμα αυτό.

1817: Απομονώνεται η χλωροφύλλη

Από τότε που ο Πρήστλυ απέδειξε ότι τα φυτά αποκαθιστούν τη "ζωτικότητα" του αέρα (βλ. 1771), οι χημικοί προσπαθούσαν μα βρουν την ουσία που δίνει στα φυτά αυτήν την ικανότητα.

Δύο χημικοί οι Γάλλοι Πιερ-Ζοζεφ Πελλετιέ (Pier_Jiseph Pelletie 1788-1842) και Ζοζέφ-Μπνιενεμαί Καβαντού (Joseph- Bienaime Caventou 1795-1877) απομόνωσαν από τα φυτά μία χημική ένωση αυτή που τους προσδίδει το πράσινο φώς και την ονόμασαν χλωροφύλλη. Αργότερα αποδείχθηκε ότι η ουσία αυτή είναι υπέυθυνη για την φωτοσύνθεση.

1827: Ταξινόμηση των τροφών σε υδατάνθρακες, λιπίδια και πρωτείνες.

Καθώς αναπτυσσόταν η χημεία έγινε φανερό ότι οι τροφές διαφέρουν ως προς την χημική τους σύσταση και επομένως μπορεί να ασκούν διαφορετική επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό. Ο πρώτος που πραγματοποίησε μια ευρεία ταξινόμηση των τροφίμων σε χημική βάση ήταν ο Άγγλος χημικός Γουιλλιαμ Πραουτ (William Prout, 1785-1850)ο οποιός το 1827 κατέταξε τα τρόφιμα σε τρεις κατηγορίες: τους υδατάνθρακες, τα λιπίδια και τις πρωτεϊνες.

1831: Πυρήνας του κυττάρου

Ο Βρετανός βοτανολόγος Ρομπερτ Μπραουν (Robert Brown 1773-1858) ανακάλυψε ένα μικρό σώμα μέσα στα κύτταρα που απαρτίζουν τους φυτικούς ιστούς. Το είχαν παρατηρήσει και άλλοι πριν από αυτόν, αλλά δεν το είχαν θεωρήσει σημαντικό. Ο Μπραουν ήταν ο πρώτος που διαπίστωσε ότι αποτελέι σταθερό χαρακτηριστικό των κυττάρων και το ονόμασε πυρήνα.

1834: Ανακαλύπτεται η κυτταρίνη

Ο γάλλος χημικός Ανσέλμ Παγιέν (Anselme Payen 1795-1871) άρχισε να μελετά τη χημική σύσταση του ξύλου. Με τα πειράματά του απομόνωσε μία ουσία που δεν ήταν άμυλο, αλλά σαν το άλυλο, μπορούσε να διασπαστεί σε μονάδες γλυκόζης. Επειδή την είχε εξαγάγει από τοιχώματα κοιτάρων την ονόμασε cellulose (κυτταρίνη) από τη γαλλική λέξη Cellule που σημαίνει κύτταρο.

1837: Χλωροφύλλη και φωτοσύνθεση

Όταν απομονώθηκε η χλωροφύλλη (βλέπε 1817) έγινε φανερό, από την εκτεταμένη της παρουσία στα φυτά, ότι επιτελεί μία σημαντική λειτουργία.

Το 1837 ο Γάλλος χημικός Ρενέ- Ζοακιμ- Ανρί Ντρυτροσέ (Rene-Joachim_Henri Dutrichet 1776-1847) απέδειξε ότι η φωτοσύνθεση (βλεπε 1779) συμβαίνει μόνο σε εκέινα τα φυτικά κύτταρα που περιέχουν χλωροφύλλη. Έτσι αποδείχθηκε οριστικά η ζωτική σπουδαιότητα της χλωροφύλλης για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς.

1838: Διατύπωση της κυτταρικής θεωρίας

Το 1838 ο Γερμανός βοτανολόγος Μάττιας Γιακόμπ Σλαιντεν (Matthias Jakob Schleiden 1804-1881) υποστήριξε ότι όλοι οι ζώντες φυτικοί οργανισμοί αποτελούνται από κύτταρα. Το επόμενο χρόνο ο Γερμανός φυσιολόγος  Αμπρόζε  Χούμπερτ  Σβαν  (Ambrose Hubert Schwann 1810-1882) επέκτεινε αυτή τη θεωρία και στα ζώα. Τόσο ο Σλαιντεν όσο και οΣβαν πίστευαν ότι ο κυτταρικός πυρήνας παίζει σημαντικό ρόλο στην αναπαραγωγή του κυττάρου, αλλά δεν ήξεραν με ποιο ακριβώς ρόλο. Θα περνούσαν άλλα σαράντα χρόνια έως ότου κατανοήσουν οι επιστήμονες  την λειτουργία του κυτταρικού πυρήνα.

1849: Νευρικά κύτταρα

Η κυτταρική θεωρία του Σβαν και Σλάιντεν (βλ. 1838) ενισχυόταν όλο και περισσότερο με την πάροδο του χρόνού. Ο γερμανός ανατόμος Ρούντολφ Άλμπερτ φον Κέλλικερ (Rudolf Albert von Kolliker, 1817-1905) είχε αποδείξει οι νευρικές ίνες είναι επιμήκεις αποφυάδες κυττάρων.

1854: Χολέρα

Στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, η Ευρώπη είχε πληγεί από αρκετές επιδημίες χολέρας, οι οποίες προέρχονταν από την Ινδία, όπου η νόσος ήταν ενδημική. Αρκετοί γιατροί υπέθεταν ότι η διάδοση της λοίμωξης οφειλόταν στο ακάθαρτο νερό.

Όταν μία επιδημία χολέρας έπληξε το Λονδίνο το 1854 ο Άγγλος γιατρός Τζων Σνόου (John Snow 1814-1858) μελέτησε την κατανομή των κρουσμάτων σε σχέση με τις πηγές νερού. Διαπίστωσε ότι πεντακόσια κρούσματα χολέρας εντοπίζονταν σε απόσταση μερικών οικοδομικών τετραγώνων από μία δημόσια βρύση, το νερό της οποίας προερχόταν από ένα πηγάδι που απείχε μερικά μέτρα από έναν αποχετευτικό αγωγό.  Όταν απαγορεύτηκε η χρήση αυτής της βρύσης τα κρούσματα περιορίσθηκαν αμέσως. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε ισχυρό μέτρο για την βελτίωση της υγιεινής στα πλαίσια της πρόσληψης των ασθενειών.

1856: Παστερίωση

Το 1856 η οινοποιία της Γαλλίας βρισκόταν σε δεινή κατάσταση. Το κρασί συχνά ξίνιζε κατά την παλαίωση, με αποτέλεσμα να χάνονται εκατομμύρια φράγκα. Ο  Γάλλος χημικός Λουί Παστέρ (Louis Pasteur 1822-1895) ανέλαβε να διερευνήσει το πρόβλημα.

Μελέτησε δείγματα κρασιού με το μικροσκόπιο και διαπίστωσε πως όταν το κρασί παλαιώνεται ομαλά, περιείχε μύκητες που το σχήμα τους ήταν σφαιρικό. ‘Όταν αυτό ξίνισε περιείχε μύκητες με επίμηκες σχήμα. Συμπέρανε  τότε ότι η λύση στο πρόβλημα των Γάλλων ήταν να εξοντωθούν και τα δύο είδη μυκήτων αμέσως μετά το σχηματισμό της αλκοόλης αλλά πριν προλάβει να σχηματιστεί το οξύ. Έτσι πρότεινε τη θέρμανση του κρασιού στους 50οC και κατόπιν την τοποθέτησή του σε κλειστές φιάλες, μέσα στις οποίες θα γίνεται η παλαίωση του.

Η διαδικασία της ήπιας θέρμανσης ονομάσθηκε παστερίωση και αργότερα εφαρμόστηκε και στο γάλα, για την εξόντωση των βλαβερών μικροοργανισμών που περιείχε.

1858: Εξέλιξη Φυσική Επιλογής.

Η φυσική επιλογή είναι η διαδικασία εξέλιξης των ειδών μέσω της οποίας οι οργανισμοί που είναι καλύτερα προσαρμοσμένοι στο περιβάλλον αφήνουν περισσότερους απογόνους από εκείνους που είναι λιγότερο προσαρμοσμένοι. Η θεωρία της φυσικής επιλογής διατυπώθηκε επίσημα το 1858, από τον Κάρολο Δαρβίνο (Charles Darwin 1809-1882). Στηρίζεται στην παρατήρηση πως ορισμένες διαφορές μεταξύ των ατόμων σε έναν πληθυσμό είναι κληρονομήσιμες.

Η διαδικασία με την οποία οι οργανισμοί που είναι περισσότερο προσαρμοσμένοι στο περιβάλλον τους επιβιώνουν και αναπαράγονται περισσότερο από τους λιγότερο προσαρμοσμένους ονομάστηκε από τον Κάρολο Δαρβίνο φυσική επιλογή. Η θεωρία του Δαρβίνου προσέφερε μια απλή αλλά πειστική εξήγηση για την ποικιλία των ειδών στη Γη. Επειδή οι διάφορες περιοχές έχουν διαφορετικές συνθήκες και διαφορετικές ευκαιρίες επιβίωσης, διαφορετικοί οργανισμοί επιλέγονται από τη φυσική επιλογή ως οι πιο προσαρμοσμένοι στο συγκεκριμένο περιβάλλον.

1860: Αποδεικνύεται οριστικά ότι η αβιογένεση είναι αδύνατη

Ο Παστέρ (βλ. 1846) άρχισε να μελετά το θέμα της αβιογένεσης.  Είχε αποδείξει είδη ότι η σκόνη που αιωρείται στον αέρα μεταφέρει μικροοργανισμούς. Έτσι το 1860, έβρασε ένα ζωμό κρέατος και μετά το έβαλε σε μία φιάλη τύπου «λαιμού κύκνου». Έτσι ο αέρας μπορούσε να εισέλθει ελεύθερα μέσα στην φιάλη άλλα τα μόρια της σκόνης δεν μπορούσαν να εισχωρήσουν μέχρι τον ζωμό αλλά παρέμεναν στο στόμιο. Με την διάταξη αυτή ο ζωμός του κρέατος δεν αλλοιώθηκε.

Αυτό ήταν το τελικό πλήγμα που κατέρριψε την θεωρία της αβιογένεσης

1862: Χλωροπλάστες

Τα φυτά φαίνονται να έχουν οποιόμορφο πράσινο χρώμα και επομένως θα ηταν λογικό κάποιος να θεωρήσει ότι η χλωροφύλλη είναι ομοιόμορφα κατανεμημένη μέσα στα κύτταρα. το 1862 ο Γερμανός βοτανολόγος Γιουλιους φον Ζακς ( Julius von Sachs 1832-1897) ανακάλυψε ότι η υπόθεση αυτή δεν είναι σωστή. Διαπίστωσε ότι μέσα στα φυτικά κύτταρα υπάρχουν μικροσκοπικά σωματίδια, μέσα στα οποία είναι συγκεντρωμένη η χλωροφύλλη. Τα σωμάτια αυτά αργότερα ονομάστηκαν χλωροπλάστες.

1863: Φαινόμενο του θερμοκηπίου

Το 1863, ο Ιρλανδός φυσικός Τζων Τύνταλ (John Tyndall 1820-1893) επισήμανε ότι ορισμένα αέρια. όπως το διοξείδιο του άνθρακα και οι υδρατμοί, είναι διαφανή για το ορατό φώς που φθάνει στην Γη από τον Ήλιο αλλά αδιαφανή για τις υπέρυθρες ακτινοβολίες που εκπέμπει η Γη προς το διάστημα την νύχτα όταν αυτή ψύχεται.

Αυτό σημαίνει ότι η παρουσία ακόμη και μικρής ποσότητας διοξειδίου του άνθρακα και υδρατμών στην ατμόσφαιρα θα διατηρεί τη θερμοκρασία της Γης σε υψηλότερα επίπεδα από εκείνα που θα υπήρχαν αν έλειπαν αυτά τα αέρια. Το φαινόμενο αυτό θυμίζει ένα θερμοκήπιο και γι’ αυτό το λόγο η δράση του διοξειδίου του άνθρακα και των υδρατμών ονομάσθηκε φαινόμενο του θερμοκηπίου.

1865: Διατυπώνονται οι νόμοι του Μέντελ

Ο πρώτος νόμος - Νόμος διαχωρισμού των αλληλόμορφων γονιδίων

Ο Αυστριακός μοναχός Γκρέγκορι Γιοχαν Μέντελ (Gregor Johann Mendel 1822-1884) αρχικά διασταύρωσε φυτά μικρού ύψους με φυτά μεγάλου ύψους. Διαπίστωσε ότι τα φυτά της δεύτερης γενιάς ήταν όλα ψηλά. Με άλλα λόγια, το χαρακτηριστικό του μικρού ύψους φαινόταν να έχει 'εξαφανιστεί'. Στη συνέχεια, ο Μέντελ διασταύρωσε αυτά τα φυτά δεύτερης γενιάς μεταξύ τους. Διαπίστωσε ότι οι απόγονοι τους ήταν ψηλά και κοντά φυτά, σε αναλογία 3:1. Το χαρακτηριστικό δηλαδή του μικρού ύψους, με κάποιο τρόπο είχε διατηρηθεί. Ο Μέντελ επίσης διαπίστωσε ότι τα αρσενικά και θηλυκά φυτά συνεισφέρουν στον ίδιο βαθμό στη διαμόρφωση των χαρακτηριστικών των απογόνων.

Συμπέρανε λοιπόν ότι κάθε οργανισμός διαθέτει δύο παράγοντες για κάθε χαρακτηριστικό (πχ. για το ύψος υπάρχουν οι παράγοντες 'ψηλό φυτό' και 'κοντό φυτό') και με τυχαίο τρόπο συνεισφέρει έναν από αυτούς στον απόγονό του. Έτσι, αν οι παράγοντες που πάρει από τους προγόνους του ένα φυτό είναι ίδιοι, τότε το φυτό θα είναι ανάλογα ψηλό ή κοντό. Αν οι παράγοντες είναι διαφορετικοί, τότε θα υπερισχύσει ο ένας από αυτούς. Ο Μέντελ ονόμασε επικρατή τα χαρακτηριστικά που υπερισχύουν και υπολειπόμενα αυτά που (προσωρινά) δεν εκφράζονται. Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, το χαρακτηριστικό 'ψηλό φυτό' είναι το επικρατές, ενώ το χαρακτηριστικό 'κοντό φυτό' είναι το υπολειπόμενο.

Ο δεύτερος νόμος - Νόμος ανεξάρτητης μεταβίβασης των γονιδίων

Ο Μέντελ εστίασε και στη διασταύρωση φυτών που διέφεραν σε δύο ή περισσότερα ευδιάκριτα χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα μελέτησε τα χαρακτηριστικά των απογόνων της διασταύρωσης:

- ενός φυτού με κίτρινα και λείας επιφάνειας σπέρματα, και
- ενός φυτού με πράσινα και ανώμαλης επιφάνειας σπέρματα.

Παρατήρησε ότι τα φυτά-απόγονοι είχαν όλα κίτρινα και λεία σπέρματα, οπότε συμπέρανε πως τα χαρακτηριστικά 'κίτρινο σπέρμα' και 'λείο σπέρμα' είναι τα επικρατή, ενώ τα χαρακτηριστικά 'πράσινο σπέρμα' και 'ανώμαλης επιφάνειας σπέρμα' είναι τα υπολειπόμενα.

Στη συνέχεια ο Μέντελ διασταύρωσε αυτά τα φυτά-απόγονους πρώτης γενιάς μεταξύ τους. Η δεύτερη γενιά που παρήγαγε έτσι αποτελούταν από 556 φυτά. Από αυτά:

- τα 315 είχαν κίτρινα και λεία σπέρματα (επικρατές + επικρατές χαρακτηριστικό)
- τα 101 είχαν κίτρινα και ανώμαλα σπέρματα (επικρατές + υπολειπόμενο χαρακτηριστικό)
- τα 108 είχαν πράσινα και λεία σπέρματα (υπολειπόμενο + επικρατές χαρακτηριστικό)
- τα 32 είχαν πράσινα και ανώμαλα σπέρματα (υπολειπόμενο + υπολειπόμενο χαρακτηριστικό).

Διαπίστωσε δηλαδή αναλογία περίπου 9:3:3:1.

Μια τέτοια αναλογία μεταξύ των χαρακτηριστικών των απογόνων δικαιολογείται αν δεχθεί κανείς ότι το γονίδιο που ελέγχει το ένα χαρακτηριστικό (το χρώμα του σπέρματος) δεν επηρεάζει τη μεταβίβαση του γονιδίου που ελέγχει το άλλο χαρακτηριστικό (την υφή της επιφάνειας του σπέρματος). Αυτή η ερμηνεία αποτελεί το δεύτερο νόμο του Μέντελ για την κληρονομικότητα, ο οποίος αναφέρεται και ως νόμος της ανεξάρτητης μεταβίβασης των γονιδίων.

1868: Ανακαλύπτεται ζωή σε μεγάλα βάθη των ωκεανών

Το 1868 ο Βρετανός ζωολόγος Τσαρλς Γουάιβιλ Τόμσον (Charles Wyville Thomson, 1830-1882) άρχισε μια σειρά ερευνών του θαλάσσιου πυθμένα, με βυθοκορικές επιχειρήσεις, που διέρκησαν οκτώ χρόνια και κάλυψαν γύρω στα 115.000 χιλιόμετρα ανά τους ωκεανούς. Πραγματοποίησε επίσης 372 βυθομετρήσεις και απέδειξε ότι υπάρχουν μορφές ζωής σε όλο το βάθος του ωκεανού, από την επιφάνεια έως τον πυθμένα

1869: Νουκλεϊκό οξύ

Το 1869 ο Ελβετός βιοχημικός Γιόχαν Φρήντριχ Μήσερ (Johann Friedrich Miescher 1844-1892) απομόνωσε μία χημική ουσία από υπολείμματα κυττάρων που υπήρχαν στο πύον και διαπίστωσε ότι δεν ανήκει σε καμία από τις τρεις κατηγορίες (υδατάνθρακες, πρωτεΐνες, λιπίδια), αφού περιείχε ταυτόχρονα άζωτο και φώσφορο.

Επειδή η ουσία αυτή φαινόταν να προέρχεται από τον πυρήνα αρχικά ονομάστηκε νουκλεΐνη (nucleus σημαίνει πυρήνας) και αργότερα όταν διαπιστώθηκε ότι έχει όξινες ιδιότητες, νουκλεϊκό οξύ.

1871: The Descent of Man («Η καταγωγή του ανθρώπου»)

Ο Δαρβίνος το 1871 εξέδωσε το βιβλίο The Descent of Man («Η καταγωγή του ανθρώπου»), στο οποίο εφάρμοζε τις αρχές της εξελικτικής θεωρίας και στον άνθρωπο. Επισήμαινε διάφορες υποτυπώδεις δομές που υπάρχουν ακόμη στον άνθρωπο, θεωρώντας τις ως αποδείξεις της καταγωγής του από μη ανθρώπινους οργανισμούς. Τέτοιες δομές είναι η αδιόρατη αιχμή που παρουσιάζει το πτερύγιο του αφτιού, οι άχρηστοι πλέον μύες που κάποτε κινούσαν αυτό το πτερύγιο κ.ο.κ. Εν τούτοις δεν είχε ανακαλυφθεί κανένα απολίθωμα που να μπορεί να δώσει πληροφορίες για την καταγωγή του ανθρώπου. (Ακόμη και οι άνθρωποι του Νεαντερταλ έμοιαζαν πολύ με τους σημερινούς ανθρώπους)

1871: Ποικιλίες Φυτών

Το 1871, ο Αμερικανός φυσιοδίφης Λούθερ Μπάρμπανκ (Luther Burbank 1849-1926) άρχισε το έργο της ζωής του, την καλλιέργεια φυτών και την ανακάλυψη νέων ποικιλιών. Ειδικεύθηκε ιδιαίτερα στην παραγωγή νέων ποικιλιών φρούτων (λόγου χάρη, ανέπτυξε εξήντα διαφορετικές ποικιλίες δαμάσκηνων). Ανέπτυξε επίσης νέες ποικιλίες λουλουδιών. Το έργο του κατέδειξε την ποικιλομορφία των οργανισμών και συνετέλεσε στην αποδοχή της εξελικτικής θεωρίας του Δαρβίνου

1872: Τα Θεμέλια της Βακτηριολογίας

Ο Γερμανός βοτανολόγος Φέρντιναντ Γιούλιους Κον (Ferdinand Julius Cohn 1828-1898), εμπνευσμένος από το έργο του Παστέρ (βλ. 1862), ήταν ο πρώτος που αντιμετώπισε την βακτηριολογία ως ιδιαίτερο ερευνητικό κλάδο.

Το 1872 εξέδωσε μία τρίτομη πραγματεία για τα βακτήρια, με την οποία μπορούμε να θεωρήσουμε ότι θεμελιώθηκε ο επιστημονικός αυτός κλάδος. Ο Κον ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τα ενδοσπόρια (την μορφή που παίρνουν τα βακτήρια σε περιόδους αφυδάτωσης και αντίξοες συνθήκες)

1875: Γονιμοποίηση

Το 1875 ο Γερμανός εμβρυολόγος Όσκαρ Βίλχελμ Άουγκουστ Χέρτβιχ (Oskar Wilhelm August Hertwig 1849-1922) παρατήρησε ένα σπερματοζωάριο αχινού να εισέρχεται στο ωάριο. Επίσης, παρατήρησε ότι παρόλο που ήταν πλήθος σπερματοζωαρίων γύρω από το ωάριο μόνο ένα εισήλθε σε αυτό, και αυτό ήταν αρκετό για την γονιμοποίηση.

1878: Ενζυμα

Εκείνη την εποχή, οι βιολογικοί καταλύτες ονομάζονταν φυράματα, είτε υπήρχαν μέσα σε κύτταρα είτε είχαν απομονωθεί ως άβια ύλη. Ο Γερμανός φυσιολόγος Βίλχελμ Φρήντριχ (Βίλλυ) Κούνε (Wilhelm Friedrich [Willy] Kuhne 1837-1900) ανήκε στο στρατόπεδο των βιταλιστών και πίστευε ότι ο όρος «φυράματα» πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο για έμβια συστήματα.

Το 1878 εισήγαγε τον όρο ένζυμα για τις χημικές ουσίες που ασκούν καταλυτική επίδραση από τιε ελληνικές λέξεις εν και ζύμη, επειδή τα ένζυμα έχουν παρόμοια δράση με ουσίες που βρίσκονται μέσα στα ζωντανά κύτταρα της ζύμης.

1881: Το βακτήριο του πνευμονιόκοκκου

Το 1881 ο γιατρός Τζωρτζ Μίλλερ Στερνμπεργκ (George Miller Sternberg 1838-1915) απομόνωσε το βακτήριο που προκαλεί πνευμονία. Ήταν ένα μικρό σφαιρικό βακτήριο της κατηγορίας των κόκκων. Έτσι το βακτήριο αυτό ονομάστηκε πνευμονιόκοκκος

1882: Κυτταρόπλασμα

Το 1882 ο Γερμανός βοτανολόγος Έντουαρτ Άλντοφ Στράσμπουρκερ (Eduard Adolf Strasburger 1844-1912) κατόρθωσε να παρατηρήσει μερικές από τις μεταβολές που συμβαινουν κατά την κυτταρική διαίρεση χρησιμοποιώντας διάφορες χρωστικές ουσίες. Μάλιστα ο Στράσμπουρκερ έκανε διάκριση ανάμεσα σε δύο τμήματα του πρωτοπλάσματος. Ένα μέσα στον πυρήνα (nycleoplasma) και το δεύτερο έξω από τον πυρήνα Cytoplasma (κυτταρόπλασμα)

1882: Χρωματίνη – Μίτωση

Το 1882 ο Γερμανός ανατόμος Βάλτερ Φλέμινγκ (Walter Flemming 1843-1905) χρησιμοποίησε μία βαφή που ενώνεται με μια χημική ουσία που βρίσκεται μέσα στον πυρήνα. Την ουσία αυτή την ονόμασε χρωματίνη (από την ελληνική λέξη χρώμα)

Όταν ο Φλέμινγκ χρωμάτισε ένα τμήμα αναπτυσσόμενου ιστού, «συνέλαβε» τα κύτταρα σε διάφορα στάδια κυτταρικής διαίρεσης. Επειδή τα νηματοειδή χρωμοσώματα αποτελούν ένα τόσο χαρακτηριστικό γνώρισμα της κυτταρικής διαίρεσης , ο Φλέμινγκ ονόμασε τη διαδικασία αυτή μίτωση από την ελληνική λέξη μίτος που σημαίνει νήμα.

Ο Φλέμινγκ συνόψισε τις παρατηρήσεις του στο έργο Zellsubstanz, Kern und Zeltheilung (“Κυτταρική ουσία, πυρήνας και κυτταρική διαίρεση») που κυκλοφόρησε το 1882

1883: Αριθμός χρωμοσωμάτων - Μείωση

Η ανακάλυψη του μηχανισμού της κυτταρικής διαίρεσης από τον Φλέμινγ (βλ. 1882) έκανε πολλούς βιολόγους να ασχοληθούν με το θέμα.

Ο Βέλγος κυτταρολόγος Έντουαρντ Ζοζεφ Λουι-Μαρί βαν Μπενεντέν (Edouard Joseph Louis-Marie van Beneden, 1846-1910) ανακάλυψε ότι ο αριθμός των χρωμοσωμάτων στα κύτταρα ενός συγκεκριμένου είδους είναι πάντα σταθερός, αλλά αυτό ο αριθμός μεταβάλλεται από είδος σε είδος.

Επί πλέον ανακάλυψε ότι τα ωάρια και το σπερματοζωάρια έχουν τον μισό αριθμό χρωμοσωμάτων σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα του ίδιου είδους. Δηλαδή παρατήρησε ότι από τα άωρα κύτταρα προκύπτουν νέα κύτταρα με τον μισό αριθμό χρωμοσωμάτων. Την διαδικασία αυτής της κυτταρικής διαίρεσης την ονόμασε μείωση.

1883: Επινόηση του όρου Ευγονική

Από την παλιά εποχή οι άνθρωποι έκαναν διασταυρώσεις στα ζώα και τα φυτά. Πολλοί πρέπει να σκέφτηκαν ότι αυτό μπορεί να ισχύει και στον άνθρωπο.

Ένας οπαδός αυτής της άποψης ήταν ο Βρετανός ανθρωπολόγος Φρανσις Γκάλτον (Francis Galton 1822-1911) πρώτος ξάδερφος του Δαρβίνου. Το 1883, ο Γκάλτον επινόησε τον όρο ευγονική για την μελέτη της βελτίωσης των ανθρώπινων χαρακτηριστικών με τις κατάλληλες διασταυρώσεις.

1888: Εισάγεται ο όρος χρωμοσώματα

Στο βιβλίο του, ο Φλέμινγκ (βλ. 1882) περιέγραφε την χρωματίνη και τις μεταβολές που υφίσταται κατά την κυτταρική διαίρεση.

Το 1888 ο Γερμανός ανατόμος Χαινριχ φον Βαλνταγιερ – Χαρτς (Heinrich Wilhelm Gottfried von Waldeyer-Hartz 1836-1921) εισήγαγε την ονομασία χρωμοσώματα για τα μικρά νήματα χρωματίνης που εμφανίζονται κατά την κυτταρική διαίρεση. Είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα.

1889: Νευρωνική Θεωρία

Ο Βάλνταγιερ – Χαρτς (βλ. 1888) πρώτος υποστήριξε ότι το νευρικό σύστημα αποτελείται από νευρικά κύτταρα και από τις λεπτές αποφυάδες αυτών των κυττάρων. Επίσης επισήμανε ότι οι αποφυάδες αυτές δεν ενόνονται, οπότε τα νευρικά κύττρα είναι διαχωρισμ΄να μεταξύ τους. Ονόμασε τα νευρικά κύτταρα νευρώνες και η θεωρία του σύμφωνα με την οποία το νευρικά σύστημα αποτελείται από ξεχωριστούς νευρώνες, είναι η νευρωνική θεωρία

1898: Μιτοχόνδρια

Η βελτίωση των μικροσκοπίων συνεχιζόταν σταθερά και, γρήγορα, έγινε φανερό ότι το κύτταρο δεν αποτελείται από ένα ομοιογενές υγρό, αλλά παρουσιάζει πολύπλοκη δομή, ακόμη και έξω από τον πυρήνα. Το 1898 ο Γερμανός ιστολόγος Καρλ Μπέντα (Carl Benda 1857-1933) διέκρινε ορισμένα πολύ μικρά σωμάτια μέσα στο κυτταρόπλασμα. Τα ονόμασε μιτοχόνδρια, επειδή τα εξέλαβε για «νήματα χόνδρου». Αργότερα αποδείχθηκε ότι τα μιτοχόνδρια είναι οργανίδια του κυττάρου με πολύ μεγάλη σημασία.

1900: Μεταλλάξεις

Ο Ολλανδός βοτανολόγος Ύχο Μαρία ντε Βρις (Hugo Marie De Vries 1848-1935) παρατήρησε μια συστάδα φυτών που ειχε φυτρώσει σε ένα λιβάδι. Πρόσεξε ότι μερικα φυτά διέφεραν πολύ από τα άλλα, παρ’ όλο που πρέπει να είχαν αναπτυχθεί όλα από τους ίδιους σπόρους.

Μεταφύτευσε τα φυτά αυτά στον κήπο του και άρχισε να τα καλλιεργεί κάνοντας διάφορες διασταυρώσεις. Μέχρι το 1900 είχε καταλήξει στους νόμους του Μέντελ (βλ. 1865).

Ο Ντε Βρις όμως προχώρησε πέρα από την εργασία του Μέντελ. Είχε παρατηρήσει ότι μερικά φυτά παρουσίαζαν χαρακτηριστικά που δεν υπήρχαν σε προηγούμενες γενιές. Έτσι υποστήριξε ότι η εξέλιξη δεν προχωράει πάντα με μικροσκοπικά βήματα, αλλά μερικές φορές πραγματοποιούνται εμφανείς μεταβολές. Αυτές τις μεταβολές τις ονόμασε μεταλλάξεις. Σήμερα, η έννοια των μεταλλάξεων αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εξελικτικής θεωρίας.

1902: Χρωμοσώματα και κληρονομικότητα

Το 1902 ο Αμερικανός γενετιστής Γουώλτερ Στάνμπορω Σάττον (Walter Stanborough Sutton 1877-1916) υποστήριξε ότι τα χρωμοσώματα είναι οι γενετικοί παράγοντες, ή περιέχουν τους γενετικούς παράγοντες για τους οποίου είχε μιλήσει ο Μέντελ (βλ. 1865) Η υπόθεσή του αποδείχθηκε σωστή

1902: Κληρονομικότητα στα ζώα

Ο Βρετανός βιολόγος Γουίλλιαμ Μπέιτσον (William Bateson, 1861-1926) απέδειξε ότι οι νόμοι του Μέντελ ισχύουν και για τα ζώα.

1907: Προσδιορίζεται η μοριακή δομή των πρωτεϊνών.

Ήταν γνωστό ότι τα μόρια των πρωτεϊνών αποτελούνται από αμινοξέα, παρέμενε όμως ακόμη άγνωστο με ποιον τρόπο συνδέονται τα αμινοξέα μεταξύ τους. Το 1907 ο Γερμανός  χημικός Έμιλ Χέρμαν Φισερ (Emil Hermann Fischer 1852-1919) που είχε προσδιορίσει την μοριακή δομή των σακχάρων, κατόρθωσε με χημικές μεθόδους να ενώσει αμινοξέα έτσι ώστε η αμινομάδα του ενός αμινοξέος να ενωθεί με το καρβοξύλιο του επόμενου. Συνέχισε αυτή τη διαδικασία και κατάφερε να δημιουργήσει μια αλυσίδα με 18 αμινοξέα. Έτσι ήταν πλέον γνωστή η βασική δομή των πρωτεϊνικού μορίου. Εκείνο που έμενε να προσδιοριστεί ήταν η ακριβής σειρά με την οποία διατάσσονται τα αμινοξέα σε συγκεκριμένα πρωτεϊνικά μόρια, κάτι που θα γινόταν μετά από μισόν αιώνα.

1907: Καλλιέργεια ιστών

Ο πρώτος που καλλιέργησε με ρπιτυχεία ιστούς ήταν ο Αμερικανός ζωολόγος Ρος Γκρέινβιλ Χάρισσον (Ross Granville Harisson, 1870-1959). Ο Χάρισσον καλλιέργησε ιστούς γυρίνου και διαπίστωσε ότι από τους ιστούς αυτούς αναπτύσσονται νευρικές ίνες. Μελέτησε επίσης τις πρωτοπλασμικές κινήσεις μέσα στις ίνες και οι έρευνές του αποτέλεσαν τα θεμέλια για μετέπειτα μελέτες στην νευροφυσιολογίας.

1907: Δροσόφιλα

Το 1907 ο Αμερικανός γενετιστής Τόμας Χάντ Μόργκαν (Tomas Hunt Morgan, 1866-1945) άρχισε να χρησιμοποιεί ένα μικροσκοπικό έντομο που ονομάζεται Δροσόφιλα (Drosophila). Η δροσόφιλα έχει μόνο τέσσερα ζεύγη χρωμοσωμάτων σε κάθε κύτταρο, η διατροφή της είναι εύκολη και αναπαράγεται σε μεγάλους αριθμούς σε μικρό χρονικό διάστημα.

Μελετώντας την δροσόφιλα ο Μόργκαν διαπίστωσε ότι υπάρχουν χαρακτηριστικά που συνδέονται μεταξύ τους και κληρονομούνται μαζί, αλλά η σύνδεση αυτή δεν είναι αναγκαστικά μόνιμη. Κατά διαστήματα, δύο χαρακτηριστικά που συνδέονται μεταξύ τους αρχίζουν ξαφνικά να κληρονομούνται ανεξάρτητα,. Ο Μόργκαν κατόρθωσε να συσχετίσει αυτό το φαινόμενο με το γεγονός ότι τα χρωμοσώματα μερικές φορές ανταλλάσσουν ορισμένα τμήματά τους, έτσι ώστε δυο χαρακτηριστικά που κανονικά βρίσκονται στο ίδιο χρωμόσωμα να καταλήξουν σε διαφορετικό χρωμόσωμα.

1907: Ριβόζη-RNA

Ο Κόσσελ είχα απομονώσει τις αζωτούχες βάσεις του νουκλεϊκού οξέος (βλ 1885) αλλά δεν είχε καταφέρει να προχωρήσει περισσότερο. Ήταν εμφανές, όμως ότι το μόριο του νουκλεϊκού οξέος περιέχει και άλλα μέρη πέρα από τις αζωτούχες ενώσεις.

Το 1909 ο Φοίβος Ααρων Λέβην (Phoebus Aaron Theodore Levene 1869-1940) Αμερικανός χημικός γεννημένος στην Ρωσία, εξήγαγε ένα σάκχαρο από νουκλεϊκό οξύ και διαπίστωσε ότι πρόκειται για τη ριβόζη. Το μόριό της περιέχει πέντε άτομα άνθρακα. Δεν υπήρχε σε όλα τα μόρια νουκεϊκού οξέος, αλλά εκείνα που την περιείχαν ονομάσθηκαν ριβονουκλεϊκά οξέα, που είναι γνωστό με τα αρχικά RNA (Ribose Nucleic Acid)

1885: Αζωτούχες ενώσεις (Πουρίνες Πυριμιδίνες)

Ο Γερμανός βιοχημικός Άλμπερτ Κόσσελ (Albrecht Kossel 1853-1927) απομάκρυνε τις πρωτεΐνες που συνδέονται με τα νουκλεϊκά οξέα και εργάστηκε με καθαρό υλικό. Ο Κόσσελ απομόνωσε δύο διαφορετικές πουρίνες, την αδενίνη και την γουανίνη και τρεις διαφορετικές πυριμνίδες, την ουρακίλη, την κυτοσίνη και τη θυμίνη. Διαπίστωσε επίσης ότι στις ενώσεις αυτές υπάρχει ένα μόριο σακχάρου, αλλά δεν κατόρθωσε να εντοπίσει ποιο.

1909: Γονίδια

Χάρη στις έρευνες του Μόργκαν με τη δροσόφιλα (βλ. 1907) αποδείχθηκε ότι τα χρωμοσώματα περιέχουν αλυσίδες πολλών «μονάδων κληρονομικότητας». Προφανώς θα ήταν χρήσιμο να επινοηθεί ένα όνομα για αυτές τις μονάδες. Το 1909 ο Δανός βιολόγος Βίλχελμ Λούντβιχ Γιόχασεν (Wilhelm Ludvig Johannsen 1857-1927) πρότεινε να ονομαστούν γονίδια. Η πρότασή του υιοθετήθηκε.

1910: Φυλοσύνδετα χαρακτηριστικά

Το 1910 ο Μόργκαν μελετώντας συνεχώς τη Δροσόφιλα (βλ. 1907) εντόπισε μία αρσενική δροσόφιλα με λευκά μάτια ανάμεσα στις κανονικές που είχαν κόκκινα. Ήταν μία μετάλλαξη σαν εκείνες που είχε παρατηρήσει ο Βρις στα φυτά (βλ. 1900).

Ο Μόργκαν διασταύρωσε το αρσενικό με τα λευκά μάτια με ένα θηλυκό με κόκκινα μάτια και όλοι οι απόγονοι είχαν κόκκινα μάτια. (το γονίδιο για τα κόκκινα μάτια είναι το επικρατές). Στην επόμενη γενιά όμως γεννήθηκαν έντομα και με λευκά και κόκκινα μάτια. Όσα είχαν λευκά μάτια ήταν όλα αρσενικά.

Ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήθηκε φυλοσυνδετικό χαρακτηριστικό. Το φαινόμενο αυτό σημαίνει ότι τα αρσενικά και τα θηλυκά παρουσιάζουν κάποια διαφορά στη συγκρότηση των χρωμοσωμάτων. Τα θηλυκά παρουσιάζουν ένα ζεύγος χρωμοσωμάτων ΧΧ ενώ τα αρσενικά ένα ΧΥ.

1911: Χρωμοσωμικοί Χάρτες

Ο Μόργκαν είχε αποδείξει ότι τα γονίδια μπορούν να περάσουν από το ένα χρωμόσωμα στο άλλο, πράγμα που επιτρέπει σε γονίδια που πριν ήταν συνδεδεμένα να κληρονομούνται ξεχωριστά. Ο Μόργκαν και ο Αμερικανός γενετιστής Αλφρεντ Χένρυ Στυρτεβαντ (Alfred Henry Sturtevant 1891-1970) διερεύνησαν τη συχνότητα διαχωρισμού γονιδίων με χιασμό, σε μία προσπάθεια να εντοπισθούν σε ποια σημεία κάποιου χρωμοσώματος βρίσκονται ορισμένα γονίδια που καθορίζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ο πρώτος τέτοιος χρωμοσωμικός χάρτης ανακοινώθηκε το 1911.

1915: Βακτηριοφάγοι

Κανένα είδος κυττάρου δεν είναι απρόσβλητο από τα υποκυτταρικά παράσιτα, τους ιούς. Ακόμη και τα μικρότερα κύτταρα, εκείνα των βακτηρίων, μπορεί να προσβληθούν. Το 1915 ο Βρετανός βακτηριολόγος Φρέντερικ Γουίλλιαμ Τουόρτ (Frederick William Twort 1877-1950) ανακάλυψε ένα είδος ιού που μολύνει και σκοτώνει βακτήρια. Λίγο αργότερα, η ίδια ανακάλυψη ανεξάρτητα από τον καναδικής καταγωγής βακτηριολόγο Φέλιξ Ντ’ Ερέλ, (Felix d’ Herelle 1873-1949).O Ντ’Ερέλ ονόμασε αυτούς τους ιούς βακτηριοφάγους (ελληνική λέξη από το βακτήριο και φάγος)

1918: Χρησιμοποιούνται ραδιενεργοί ιχνηθέτες

Το 1918 ο ουγγρικής καταγωγής Γκέοργκ φον Χέβεσυ (Georg Karl Von Hevesy 1885-1966) χρησιμοποίησε ένα ραδιενεργό ισότοπο του μολύβδου, τον ραδιομόλυβδο.

Αργότερα ο Χέβεσυ παρακολούθησε τον τρόπο με τον οποίο τα φυτά απορροφούν και κατανέμουν το νερό, προσθέτοντας στο νερό μικρή ποσότητα ραδιομολύβδου, την οποία μπορούσε να παρακολουθήσει με ακρίβεια.

1915: Μελετάται η ανάπτυξη του εμβρίου

Σε μια σειρά από πειράματα ο Γερμανός ζωολόγος Χανς Σπέμαν (Hans Speman 1869-1941) απέδειξε ότι ένα έμβρυο ακόμη και αφού αρχίσει να εμφανίζει σαφείς ενδείξεις διαφοροποίησης, μπορεί και πάλι να χωρισθεί στη μέση και το κάθε τμήμα να σχηματίσει ένα ολόκληρο έμβρυο. Αυτό δείχνει ότι τα κύτταρα διατηρούν την πλαστικότητά τους έως ένα αρκετά προχωρημένο στάδιο της αναπτυξιακής διαδικασίας.

Ο Σπέμαν διαπίστωσε ότι τα έμβρυο αναπτύσσεται ανάλογα με την φύση των γειτονικών περιοχών. Ο οφθαλμός αναπτύσσεται από εγκεφαλικό υλικό και ενώνεται με έναν φακό που δημιουργείται από το γειτονικό δέρμα. Αν ο οφθαλμός τοποθετηθεί κοντά σε ένα απομακρυσμένο τμήμα του δέρματος, το οποίο κανονικά δεν θα ανέπτυσσε ποτέ φακό, παρουσία του οφθαλμού είναι αρκετή να αναπτύξει φακό.

Ήταν εμφανές ότι μέσα στο έμβρυο υπάρχουν οργανωτές που επιβάλλουν ορισμένες μορφές ανάπτυξης στις γειτονικές περιοχές.

1921: Απομόνωση της Ινσουλίνης

To 1921 οι Φρεντερικ Γκραντ Μπάντινγκ (Frederick Grant Banting 1891-1941) και Τσαρλς Μπεστ (Charles Herbert Best, 1899-1978) έδεσαν του παγκρεατικούς πόρους μιας ομάδας σκύλων και περίμεναν εφτά εβδομάδες για να εκχυλιστεί το πάγκρεας. Κατόπιν εξήγαγαν ένα διάλυμα  το οποίο σταματούσε τα συμπτώματα του διαβήτη. Είχαν απομονώσει την ινσουλίνη.

Γι’ αυτή την εργασία τιμήθηκαν με τα βραβείο Νόμπελ το 1923.

1927: Μεταλλάξεις και ακτίνες Χ

Ο Αμερικανός βιολόγος Χέρμαν Τζόζεφ Μάλλερ (Hermann Joseph Muller 1890-1967) έκανε πειράματα με τη δροσόφιλα και παρατήρησε ότι ο αριθμός των μεταλλάξεων αυξανόταν όταν τα έντομα εκτίθενται με μεγάλες θερμοκρασίες. Σκέφτηκε να δοκιμάσει τις ακτίνες Χ. Αυτές έχουν μεγαλύτερη ενέργεια από τη θερμότητα και αν προσέπιπταν σε ένα γονίδιο, ήταν βέβαιο ότι θα επηρέαζαν κάποια ομάδα ατόμων. Έτσι χρησιμοποίησε ακτίνες Χ και το 1927 ήταν πλέον εμφανές ότι είχε επιτύχει τον στόχο του. Η συχνότητα των μεταλλάξεων είχε αυξηθεί σημαντικά.

Η ανακάλυψη αυτή ήταν σημαντική γιατί υποδείχτηκε ότι η χρήση ακτίνων Χ αλλά και της ραδιενεργούς ακτινοβολίες είναι υπέρυθρες για πολλές μεταλλάξεις. Έτσι οι άνθρωποι από τότε κάθε φορά που χρησιμοποιούν ακτίνες Χ ή ραδιενεργό ακτινοβολία παίρνουν κατάλληλα προστατευτικά μέτρα.

1900: Ομάδες αίματος

Το 1900 ο Αυστριακός Καρλ Λαντσαϊνερ (Karl Landsteiner 1868-1943) απέδειξε ότι το ανθρώπινο αίμα έχει ορισμένες ιδιότητες. Ο ορός (το υγρό μέρος του αίματος) ενός δότη μπορεί να προκαλέσει την συγκόλληση των ερυθρών αιμοσφαιρίων που ένα άτομο Α αλλά όχι από εκείνων που προέρχονται από ένα άτομο Β. Ο ορός από ένα άλλο δότη μπορούν να προκαλέσουν συγκόλληση των ερυθρών αιμοσφαιρίων από το άτομο Β, αλλά όχι του ατόμου Α. Επίσης υπάρχουν δείγματα ορού που δεν  μπορούν να προκαλέσουν συγκόλληση σε κανένα από τα δύο άτομα και άλλα που προκαλούν και στα δύο.

Τα συγκολλημένα ερυθρά αιμοσφαίρια είναι δυνατόν να αποφράξουν τα αιμοφόρα αγγεία και να προκαλέσουν θάνατο. Έτσι για να γίνει μετάγγιση πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι το αίμα του δότη δεν θα προκαλέσει συγκόλληση στο άλλο άτομο.

Ο Λανσταϊνερ απέδειξε ότι το ανθρώπινο αίμα ανήκει σε τέσσερεις ομάδες: την Ο, την Α, την Β και την ΑΒ. Η ασφαλέστερη μετάγγιση γίνεται όταν ο δότης και ο δέκτης έχουν την ίδια ομάδα αίματος. Σε έκτακτες περιπτώσεις το αίμα της ομάδας Ο μπορεί να δοθεί σε όλες τις άλλες ομάδες, το Α μόνο σε δέκτες Α και ΑΒ, το Β μόνο σε Β και ΑΒ και το ΑΒ μόνο στο ΑΒ.

Ο Λανσταϊνερ για την ανακάλυψή του αυτή τιμήθηκε το 1930 με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής.

1928: Ανακάλυψη της πενικιλίνης

Μερικές ανακαλύψεις γίνονται τυχαία. Έτσι ο Φλέμινγκ το 1928 άφησε μία καλλιέργεια σταφυλόκοκκου ακάλυπτη για μερικές ημέρες. Όταν ετοιμαζόταν να πετάξει το τρυβλίο με την καλλιέργεια παρατήρησε ότι σε ορισμένα σημεία της είχαν πέσει μύκητες. Σε μικρή ακτίνα από τους μύκητες δεν υπήρχαν πια βακτήρια.

Ο Φλέμινγκ απομόνωσε τον μύκητα και μελετώντας τον διαπίστωσε ότι επρόκειτο για τον Penicillium notatum, ένα είδος που σχετίζεται με τους συνήθεις μύκητες του ψωμιού. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο μύκητας απελευθερώνει μία ουσία η οποία παρεμποδίζει την ανάπτυξη των βακτηρίων και ονόμασε την ουσία αυτή πενικιλίνη.

Για την ανακάλυψή του αυτή τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1945

1929: Αναγνωρίζεται η δεοξυριβόζη - DNA

Ο Λέβην είχε ανακαλύψει ότι το σάκχαρο που περιέχουν μερικά μόρια νουκλεϊκού οξέος είναι η ριβόζη (βλ.1909) Υπήρχαν και άλλα νουκλεϊκά οξέα, από τα οποία μπορούσε μα εξαχθεί ένα σάκχαρο που δεν ήταν ριβόζη, και το σάκχαρο αυτό αναγνωρίστηκε από τον Λέβην το 1929. Αποδείχτηκε ότι ήταν η δεοξυριβόζη, το μόριο της οποίας ήταν ίδιο με της ριβόζης με τη διαφορά ότι του έλειπε ένα άτομο οξυγόνου.

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν δύο είδη νουκλεϊκών οξέων το ριβουνουκλεϊκό οξύ (RNA) και το δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ (DNA).

1929: Γυναικεία ορμόνη Οιστρόνη

Το 1929 ο Αμερικάνος βιοχημικός  Έντουαρντ Ντόιζυ (Edward Adelbert Doisy 1893-1986) και ανεξάρτητα ο Γερμανός χημικός Άλντοφ Φρηντριχ Μπούτεναντ (Adolf Friedrich Butenandt 1903-1985) απομόνωσαν μια θηλυκή γεννητική ορμόνη, η οποία ονομάσθηκε οιστρόνη (από την ελληνική λέξη οίστρος που σημαίνει αλογόμυγα και κατ’ επέκταση καθετί που εξάπτει)

1931: Απομονώνεται η ανδρική ορμόνη ανδροστερόνη

Ο Μπουτεναντ είχε απομονώσει την θηλυκή γεννητική ορμόνη (βλ. 1929). Ήταν προφανές ότι αφού υπάρχεουν θηλυκές γεννητικές ορμόνες θα υπάρχουν και αντρικές.

Έτσι το 1931 ο Μπούτεναντ απομόνωσε μία μικρή ποσότητα μιας ορμόνης που ονομάσθηκε ανδροστερόνη. Παράγεται από τους όρχεις και προκαλεί ανάπτυξη των ανδρικών χαρακτηριστικών.

Για τις έρευνές τους στις γεννητικές ορμόνες ο Μπούτεναντ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1939.

1931: Προσδιορισμός του μεγέθους των ιών

Το 1931 ο Άγγλος βακτηριολόγος Γουίλιαμ Τζόζεφ Έλφορντ (William Joseph Elford 1900-1952) κατόρθωσε και παγίδευσε μερικού ιούς σε φίλτρα. Διαπίστωσε με τον τρόπο αυτό ότι οι ιοί είναι μικρότεροι και από τα μικρότερα βακτήρια, αλλά ακόμη και οι μικρότεροι ιοί είναι μεγαλύτεροι από τα περισσότερα μόρια. Με άλλα λόγια το μέγεθος των ιών κυμαίνεται ανάμεσα στο μέγεθος των μεγάλων πρωτεϊνών και το μέγεθος των μικρότερων βακτηρίων.

1932: Το πρώτο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο

Ο Ντέιβισσον το 1927 είχε αποδείξει ότι τα ηλεκτρόνια παρουσιάζουν κυματικές ιδιότητες. Επομένως, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κατά τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούνται τα φωτεινά κύματα. Συγκεκριμένα θα μπορούσαν να εστιασθούν όπως εστιάζονται τα φωτεινά κύματα στα μικροσκόπια.

Το 1932 ο Γερμανός ηλεκτρολόγος-μηχανικός Ερνστ Ρούσκα (Ernst Ruska 1906-1988) κατασκεύασε το πρώτο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Η αρχική εκείνη διάταξη ήταν μάλλον χονδροειδής, εν τούτοις μπορούσε να μεγεθύνει τα αντικείμενα κατά 400 φορές. Γρήγορα βελτιώθηκε και έγινε ένα ισχυρό όπλο για την διερεύνηση του μικρόκοσμου.

Γι’ αυτή την εργασία του ο Ρούσκα τιμήθηκε (λίγο καθυστερημένα) με το βραβείο Νόμπελ το 1986

1934: Απομονώνεται η προγεστερόνη

Το 1934 ο Μπούτεντα (βλ. 1931) οποίος είχε απομονώσει τις γεννητικές θηλυκές και αντρικές ορμόνες μπόρεσε και απομόνωσε μία κόμη θηλυκή ορμόνη την προγεστερόνη, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για του χημικούς μηχανισμούς της εγκυμοσύνης.

1937: Ηλεκτροφόρηση

Οι πρωτεΐνες μετακινούνται στο ηλεκτρικό πεδίο. Η σχετική ταχύτητά τους εξαρτάται από το φορτίο, το μέγεθος και το σχήμα της πρωτεΐνης, τη θερμοκρασία, τις ιδιότητες του μέσου και την ένταση του ηλεκτρικού πεδίου . Η ηλεκτροφόρηση είναι μία μέθοδος στην οποία φορτισμένα μόρια (πρωτεΐνες – νουκλεϊκά οξέα) μετακινούνται σε ένα διάλυμα υπό την επίδραση ενός σταθερού ηλεκτρικού πεδίου.  Η μέθοδος χρησιμοποιείται για τον διαχωρισμό και την απομόνωση των πρωτεϊνών ενός μείγματος.

Ο Σουηδός βιοχημικός Άρνε Τιζέλιους (Arne Wilhem Tiselius 1902-1971) ανέπτυξε την μέθοδο αυτή και για το λόγο αυτό τιμήθηκε με το Νόμπελ Χημείας το 1948.

1937: Μικροσκόπια εκπομπής πεδίου.

Μια μεγεθυντική διάταξη ακόμη πιο εντυπωσιακή από το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, αν και είχε περιορισμένη χρήση είναι το μικροσκόπιο πεδίου που επινοήθηκε το 1937 από τον Έρβιν Βίλχεμ Μύλλερ (Erwin Wilhelm Muller, 1911-1977)

Στο μικροσκόπιο αυτό χρησιμοποιείται μια πολύ λεπτή ακίδα μέσα σε υψηλό κενό. Με κατάλληλη διάταξη, προκαλείται εκπομπή ηλεκτρονίων από την ακίδα, τα οποία εκτοξεύονται σε αποκλίνουσες ευθείες τροχιές και προσκρούουν σε οθόνη φθορισμού. Έτσι αυτό που εμφανίζεται στην οθόνη είναι μια εικόνα της ακίδας σε τεράστια μεγέθυνση. Με τις κατάλληλες βελτιώσεις το μικροσκόπιο πεδίου επέτρεψε στους επιστήμονες να διακρίνουν μεμονωμένα άτομα.

1937: Κύκλος του Κερμπς - κύκλος του κιτρικού οξέος

Πολλοί βιοχημικοί είχαν συνεισφέρει με τις έρευνές τους στην κατανόηση του μεταβολισμού των υδατανθράκων. Το 1937 ο Χανς Κρεμπς (Hans Adolf Krebs 1900-1981) Βρετανός βιοχημικός γερμανικής καταγωγής, άρχισε μία σειρά από έρευνες με τις οποίες ανακάλυψε δύο εξανθρακικά οξέα, ανάμεσά τους και το γνωστό κιτρικό οξύ. Ο Κρεμπς ανακάλυψε ένα μεταβολικό κύκλο που αρχίζει και τελειώνει με το κιτρικό οξύ. Αυτός ο κύκλος του κιτρικού οξέος ονομάζεται και κύκλος του Κερμπς προς τιμή του επιστήμονα που τον ανακάλυψε. Ο Κερμπς τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ φυσιολογίας το 1953.

1937: Εξέλιξη και μεταλλάξεις

Έναν αιώνα πριν ο Δαρβίνος (βλ. 1858) είχε διατυπώσει την θεωρία της εξέλιξης μέσω της φυσικής επιλογής. Λίγο μετά ο Μέντελ ανέπτυξε τους νόμους της γενετικής (βλ. 1865) και μερικές δεκαετίες αργότερα ο Βινς (βλ. 1900) απέδειξε την ύπαρξη των μεταλλάξεων.

Το 1937 ο Θεοδόσιος Ντομπζάνσκυ (Theodosius Dobzhansky 1900-1975) Αμερικανός γενετιστής γεννημένος στην Ρωσία, που εργαζόταν με τη δροσόφιλα όπως και ο Μόργκαν (βλ. 1927) εξέδωσε το βιβλίο Genetics and the Origin of Species («Η γενετική και η προέλευση των ειδών») στο οποίο συνέδεε με άριστο τρόπο τις μεταλλάξεις και την εξέλιξη.

1938: Μικροσκόπιο αντίθετης φάσης

Το 1938 ο Ολλανδός φυσικός Φριτς Ζέρνικε (Frits Zernike 1888-1966) κατασκεύασε ένα μικροσκόπιο βασισμένο σε ένα φαινόμενο που διερευνούσε επί χρόνια. Το φως, όταν υφίσταται περίθλαση, παρουσιάζει μία μικρή μεταβολή στη φάση του. Έτσι τα διαφορετικά οργανίδια του κυττάρου αποκτούν χρώμα, παρ’ όλο που είναι άχρωμα. Αυτό το περιθλαστικό φαινόμενο κάνει ευδιάκριτα τα μέρη του κυττάρου χωρίς την χρήση κάποιας χρωστικής, η οποία σκοτώνει το κύτταρο. Για το μικροσκόπιο περίθλαση ο Ζέρνικε τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1953.

1939: Παράγοντας Rhezus

Ο Φίλιπ Λέβιν (Philip Levine 1900-1987) μελετούσε την εμβρυϊκή ερυθροβλάστωση, μια πάθηση των εμβρύων και των νεογνών που χαρακτηρίζεται από εκτεταμένη καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Το 1939  παρατήρησε ότι οι μητέρες αυτών των παιδιών δεν είχαν ένα συστατικό του αίματος το οποίο ονομάζεται παράγοντας Rhezus ή παράγοντας Rh (επειδή ανακαλύφθηκε πρώτη φορά στο αίμα των πιθήκων rhesus που χρησιμοποιούνταν σαν πειραματόζωα). Παρατηρήθηκε ότι στις περιπτώσεις που το βρέφος παρουσίαζε δυσμενή συμπτώματα η μητέρα ήταν Rh αρνητική και ο πατέρας Rh θετικός (που είναι και το γενετικά επικρατές), όποτε τα παιδιά ήταν Rh θετικός (ασυμβατότητα Rhezus). Τότε το αίμα του εμβρύου έκανε τον οργανισμό της μητέρας να παράγει αντισώματα κατά του θετικού παράγοντα Rh. Τα αντισώματα αυτά περνούσαν και στο αίμα του εμβρύου και  του κατέστρεφαν τα ερυθρά αιμοσφαίρια.

1941: Λειτουργία του γονιδίου

Το 1941 ο Αμερικανός γενετιστής Τζωρτζ Μπήντλ (George Beadle 1903-1986) σε συνεργασία με τον Αμερικανό βιοχημικό Έντουαρντ Τέιτουμ (Edward Lawrie Tatum 1909- 1975) άρχισαν να πειραματίζονται με ένα μύκητα που ονομάζεται Neurospora crassa.

Από τις έρευνες τους ο Μπηντλ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η χαρακτηριστική λειτουργία του γονιδίου είναι να επιβλέπει τον σχηματισμό μιας συγκεκριμένης πρωτεΐνης (ένα γονίδιο για κάθε πρωτεΐνη) Μετάλλαξη συμβαίνει όταν ένα γονίδιο αλλοιωθεί με τέτοια τρόπο ώστε να μην μπορεί πλέον να παρασκευάσει την πρωτεΐνη.

Για την εργασίας τους αυτή τιμήθηκαν με το Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας το 1958

1942: Δομή των Βακτηριοφάγων

Το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο (βλ.1932) είχε φθάσει σε κορυφαίες επιδόσεις και μπορούσε να αποκαλύψει τη δομή των ιών. Έτσι το 1942 ο Σαλβαντόρ Λούρια (Salvador Edward Luria 1912-1991) κατόρθωσε να πάρει καλές φωτογραφίες βακτηριοφάγων. Ο Λούρια απέδειξε ότι οι βακτηριοφάγοι έχουν σφαιρική κεφαλή και λεπτή ουρά, μοιάζοντας με πολύ μικρά σπερματοζωάρια.

1944: DNA γενετικό υλικό

Το 1944 ο Όσβαλντ Έιβερυ (Oswald Theodore Avery 1877-1955), o Κόλιν Μακλοιντ (Colin Munor MacLeod 1909-1972)  και o Μάκλι Μακάρτι (Maclyn McCarty 1911-2005) μόλυναν έναν ποντικό με μίγμα που περιείχε δύο στελέχη του βακτηρίου Diplococcus Pneumoniae. Το πρώτο στέλεχος προερχόταν από αποικία λείων βακτηρίων (στέλεχος ΙΙI-S) που σε φυσιολογικές συνθήκες είναι παθογόνο διότι σχηματίζει ένα προστατευτικό κάλυμμα και δεν επηρεάζεται από το ανοσοποιητικό σύστημα του ποντικού. Θερμαίνοντας έπειτα το στέλεχος αυτό, σκότωσαν τα λεία βακτήρια και τα κατέστησαν μη παθογόνα. Το μίγμα περιείχε επίσης ένα στέλεχος που προερχόταν από αποικία αδρών βακτηρίων (στέλεχος II-R) που σε φυσιολογικές συνθήκες είναι επίσης μη παθογόνο διότι δεν σχηματίζει προστατευτικό κάλυμμα και το ανοσοποιητικό σύστημα του ποντικού το αναχαιτίζει.

Το αποτέλεσμα ήταν απρόσμενο, καθώς ο ποντικός που μολύνθηκε από το μίγμα αυτό, θανατώθηκε και στους ιστούς βρέθηκαν και απομονώθηκαν λεία ζωντανά βακτήρια.

Έπειτα, οι τρεις ερευνητές διαχώρισαν τα συστατικά των νεκρών λείων παθογόνων βακτηρίων(στέλεχος III-S) σε DNA, RNA, ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ, ΠΡΩΤΕΪΝΕΣ, ΛΙΠΙΔΙΑ , κτλ.

Στη συνέχεια διαπίστωσαν πως το DNA των νεκρών λείων βακτηρίων, που δεν αποδιατάχτηκε με τη θέρμανση, απορροφήθηκε από το στέλεχος II-R (μέσω των πλασμιδίων) και "μετασχημάτισε" τα αδρά βακτήρια, ενσωματώνοντας στο DNA τους, το γονίδιο που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία του προστατευτικού καλύμματος.

Τα αδρά βακτήρια σχημάτιζαν πλέον το προστατευτικό κάλυμμα των λείων και δεν επηρεάζονταν από το ανοσοποιητικό σύστημα του ποντικού και έτσι τον σκότωναν.

Οι ερευνητές λοιπόν συμπέραναν πως το συστατικό που "μετασχημάτιζε" τα αδρά μη παθογόνα βακτήρια σε λεία παθογόνα ήταν το DNA. Έτσι λοιπόν συνδυάζοντας το αποτέλεσμα του πειράματος με τα βιοχημικά δεδομένα που είχαν προκύψει εκείνη την εποχή και υποστήριζαν πως το DNA είναι το γενετικό υλικό, οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι το γενετικό υλικό των οργανισμών είναι το DNA.

1945: Μεταλλάξεις ιών

Το 1945 ο Λούρια (βλ. 1942) και ανεξάρτητα ο Αμερικάνος μικροβιολόγος Άλφρεντ Χέρσυ (Alfred Day Hershey 1908-1977) απέδειξαν ότι και οι βακτηριοφάγοι υφίστανται μεταλλάξεις. Γι’ αυτόν τον λόγο είναι τόσο δύσκολο για τον οργανισμό να αναπτύξει ανοσία ενάντια σε ιογενείς νόσους, σαν την γρίπη. Μπορεί να αναπτυχθούν αντισώματα ενάντια στο συγκεκριμένο στέλεχος ενός ιού, αλλά κατόπιν μια μετάλλαξη παράγει νέο στέλεχος, ενάντια στο οποίο δεν είναι αποτελεσματικά τα παλαιά αντισώματα.

Για την εργασίας τους αυτή ο Λούρια και ο Χέρσυ τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας το 1969.

1946: Γενετική των βακτηρίων

Οι βιολόγοι πίστευαν ότι η αναπαραγωγή των απλούστερων οργανισμών είναι πιο απλή από εκείνη των πολυκύτταρων.

Το 1946 όμως ο Αμερικανός γενετιστής Τζόσουα Λέντερμπεργκ (Joshua Leberberg 1925-2008) σε συνεργασία με τον Τέιτουμ (βλ. 1941) απέδειξε ότι η αναπαραγωγή των βακτηρίων δεν είναι απόλυτα μονογονική. Διαφορετικά στελέχη βακτηρίων είναι δυνατόν να διασταυρωθούν κατά τέτοια τρόπο, ώστε να υπάρξει ανάμιξη γενετικού υλικού. Επομένως, ακόμη και οργανισμοί τόσο απλοί όσο τα βακτήρια έχουν δυνατότητα να αναπαράγονται, περιστασιακά, με τρόπο που είναι ουσιαστικά αμφιγονικός.

1946: Γενετική Ιών

Ενώ ο Λέντερμπεργκ (βλ. προηγούμενη ανάρτηση) απεδείκνυε την άγνωστη ως τότε πολυπλοκότητα της αναπαραγωγής των βακτηρίων, ο Μαξ Ντελμπρουκ (Max Delbruck 1906-1981) και ο Άλφερντ Χέρσυ (βλ.1945) απέδειξαν το ίδιο ακριβώς για τους ιούς.

Και οι δύο επιστήμονες απέδειξαν ότι τα γενετικό υλικό που υπάρχει σε διαφορετικά στελέχη ιών μπορεί να συνδυασθεί, για να σχηματισθεί έτσι ένα καινούριο στέλεχος, διαφορετικό από τα δύο προηγούμενα. Ήταν μια μορφή αμφιγονικής αναπαραγωγής και για την ανακάλυψή τους αυτή τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας το 1969.

1948: Ισορροπία των Βάσεων του DNA

Ήταν γνωστό ότι η δομή του DNA αποτελούταν από τέσσερεις βάσεις. Δύο από αυτές ( η αδενίνη και η γουανίνη) είναι πουρίνες, με μόριο που περιέχει δυο δακτυλίους, ενώ οι άλλες δύο (η κυτοσίνη και η θυμίνη) είναι πυριμίδες, με μόριο που περιέχει έναν δακτύλιο.

ο Έρβιν Κάργκαφ (Erwin Chargaff 1905-2002) Αμερικανός βιοχημικός διέσπασε μόρια νουκλεϊκού οξέος στις βάσεις που το αποτελούν και τις διαχώρισε μα χρωματογραφία. Προσδιόρισε την ποσότητα κάθε -βάσης και το 1948 απέδειξε ότι στα νουκλεϊκά οξέα ο αριθμός των μονάδων γουανίνης είναι ίσος με αυτό των μονάδων κυτοσίνης και ο αριθμός των μονάδων αδενίνης είναι ίσος με αυτόν των μονάδων θυμίνης. Αυτό σήμαινε ότι οι πουρίνες είναι ίσες με τις πυριμίδες.

Ο Κάργκαφ δεν αντιλήφθηκε πόσο σημαντική ήταν αυτή του η ανακάλυψη και δεν την  διερεύνησε περισσότερο.

1949: Δρεπανοκυτταρική αναιμία

Η δρεπανοκυτταρική αναιμία είμαι μια νόσος που χαρακτηρίζεται από την  παραγωγή παραμορφωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων. Εντοπίσθηκε το 1910 από τον αμερικανό γιατρό Τζειμς Μπραιαν Χέρρικ (James Bryan Herrick 1861-1954).

Ήταν προφανώς μιας νόσος που οφείλεται σε γενετικά αίτια και το 1949 ο Λάινους Πώλινγκ (Linus Carl Pauling 1901-1994) απέδειξε ότι κάποιο ελαττωματικό γονίδιο παράγει μη φυσιολογική αιμοσφαιρίνη. Αν το ελαττωματικό γονίδιο το έχει μόνο ο ένας από του δύο γονείς τότε το παιδί θα είναι φυσιολογικό, ενώ αν το έχουν και οι δύο τότε το παιδί εμφανίζει δρεπανοκυτταρική αναιμία.

Η ανάλυση των αμινοξέων που περιέχουν οι δύο μορφές αιμοσφαιρίνης απέδειξε ότι διαφέρουν μόνο σε ένα αμινοξύ μέσα σε μία αλυσίδα τετρακοσίων περίπου αμινοξέων. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό παράδειγμα των σοβαρών συνεπειών που μπορεί να προκαλέσει μία ελάχιστη ανωμαλία.

1950: Ανακαλύπτεται το ενδοπλασματικό δίκτυο

Η εφεύρεση του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου (βλ. 1932) επέτρεψε την μελέτη του κυττάρου σε πολύ λεπτομερές επίπεδο. Ένας από τους πρώτους ειδικούς στην κυτταρική ηλεκτρονική μικροσκοπία ήταν ο Βέλγος κυτταρολόγος Αλπέρ Κλωντ (Albert Claude 1898-1983).

To 1950 o Κλωντ ανακάλυψε το ενδοπλασματικό δίκτυο, το οποίο αποτελεί το δομικό υπόβαθρο του κυττάρου.  Πρόκειται για ένα λεπτό ινώδη «σκελετό», που συγκρατεί τα διάφορα οργανίδια στις θέσεις τους. Για την ανακάλυψη αυτή ο Κλώντ βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας το 1974

1952: Μελέτη τουDNA με περίθλαση ακτίνων Χ

Το 1952 η Αγγλίδα βιοφυσικός Ρόζαλιντ Φράγκλιν (Rosalind Elsie Franklin 1920-1958) μελέτησε προσεκτικά το DNA χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της περίθλασης των ακτίνων Χ. Από τα πειράματά της κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το μόριο πρέπει να έχει ελικοειδή δομή (σαν μια περιστρεφόμενη σκάλα), όπου οι φωσφορικές ομάδες που ενώνουν τις διάφορες μονάδες μεταξύ τους πρέπει να βρίσκονται στο εσωτερικό της έλικας.

Η Φράγκλιν εργαζόταν αργά και με μεγάλη προσοχή και δεν ήθελε να ανακοινώσει τα αποτελέσματα των πειραμάτων της χωρίς να ελέγξει πρώτα κάθε βήμα. Αυτό, σε συνδυασμό ότι ήταν γυναίκα, οι συνάδελφοί της την αγνοούσαν και άλλοι επωφελήθηκαν από τους καρπούς της δική της δουλειάς.

1953: Διπλή έλικα του DNA

O Κάργκαφ (βλ. 1948) και η Φράγκλιν (βλ. 1952) με τις έρευνες τους είχαν συγκεντρώσει πληροφορίες που ήταν απαραίτητες για την δομή του DNA. Τι καθοριστικό βήμα πραγματοποιήθηκε από τον Άγγλο φυσικό Φράνσις Κρικ (Francis Harry Crick 1916- 2004 και τον Αμερικανό βιοχημικό Τζέιμς Ντιούι Γουώτσον (James Dewey Watson 1928-2020) . Οι δύο επιστήμονες χρησιμοποίησαν μία φωτογραφία περίθλασης ακτίνων Χ που τους παραχώρησε ο προϊστάμενός τους προφανώς χωρίς την γνώση και την έγκριση της Φράγκλιν.

Το 1953 οι Γουώτσον και Κρικ υποστήριξαν ότι το DNA αποτελείται από δύο αλυσίδες νουκλεοτιδίων που είναι τοποθετημένες έτσι, ώστε να σχηματίζουν μία διπλή έλικα, όπου οι πουρίνες και οι πυριμίδες βρίσκονται η μια απέναντι από την άλλη, Οι αδενίνες είναι ενωμένες με τις θυμίνες και οι κυτοσίνες με τις γουανίνες (πράγμα που εξηγεί τα αποτελέσματα του Κάργκαφ). Οι δύο αλυσίδες είναι συμπληρωματικές.

Για την ανακάλυψή τους αυτή τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας το 1962. Στο μεταξύ η Φράγκλιν είχε πεθάνει οπότε δεν χρειάστηκε να ληφθεί υπόψη η δική της συνεισφορά.

1954: Εμβόλιο Σολκ (πολιομυελίτιδας)

H πολιομυελίτιδα (βρεφική παράλυση) ήταν μία τρομακτική νόσος, γιατί ακόμη και αν δεν προκαλούσε τον θάνατο, συχνά επέφερε μόνιμη παράλυση, αφήνοντας τα θύματά της καθηλωμένα σε αναπηρικές καρέκλες.

Ο Αμερικανός μικροβιολόγος Τζόνας Σολκ (Jomas Edward Salk 1914-1995) αναζήτησε μια μέθοδο με την οποία θα μπορούσε να εξουδετερώσει τον ιό, ώστε να μην προκαλεί νόσο, αλλά ταυτόχρονα να τον αφήνει σχετικά άθικτο ώστε να προκαλεί την ανάπτυξη αντισωμάτων και να εξασφαλίζει στον οργανισμό ανοσία.

Πρώτα δοκίμασε το σκεύασμα (εμβόλιο Σολκ) σε παιδιά που είχαν αναρρώσει από την πολιομυελίτιδα, για να διαπιστώσει αν αυξάνει των αριθμό των αντισωμάτων. Και το 1953 τόλμησε να το δοκιμάσει σε παιδιά που δεν είχαν προσβληθεί από την νόσο, για να διαπιστώσει αν δημιουργούνται αντισώματα. Τα αντισώματα αναπτύχθηκαν και μέσα σε δύο χρόνια ξεκίνησε ο μαζικός εμβολιασμός. Έτσι δαμάσθηκε η νόσος.

1954: Η πρώτη μεταμόσχευση νεφρού

Η πρώτη επιτυχής μεταμόσχευση νεφρού έγινε τον Δεκέμβριο του 1954 στην Βοστώνη από τον Τζόσεφ Μάρρεϊ (Joseph Edward Murray 1919 -2012), από ένα μονοωογενή δίδυμο στο άλλο. Επειδή οι μονοωογενείς δίδυμοι έχουν την ίδια γενετική συγκρότηση υπάρχει ελάχιστη τάση απόρριψης των οργάνων όταν γίνονται μεταμοσχεύσεις μεταξύ τους.

1954: Απομόνωση χλωροπλαστών

Το 1954 ο Πολωνο-αμερικάνος βιοχημικός Ντάνιελ Άρνον ( Daniel Israel Arnon 1910-1994) πειραματιζόμενος με φύλλα σπανάκι, κατόρθωσε να απομονώσει άθικτους χλωροπλάστες και να αποδείξει την ικανότητά τους να φωτοσυνθέτουν, έξω από το κύτταρο.

1954: Πολυνουκλεοτιδικός κώδικας

Το 1954 ο Τζόζεφ Γκάμοφ (George Gamow 1904-1968) αντιλήφθηκε ότι η αλληλουχία των νουκλεοτιδίων σχημάτιζε ένα κώδικα και συνεισέφερε έτσι σημαντικά στο πρόβλημα του πώς η σειρά των 4 βάσεων στις αλυσίδες του DNA θα μπορούσε να ελέγχει την πρωτεϊνοσύνθεση. Πρότεινε ότι βραχείες αλληλουχίες των βάσεων μπορούσαν να σχηματίσουν κώδικα ικανό να φέρει την απαραίτητη πληροφορία για τη σύνθεση πρωτεϊνών από αμινοξέα.

1956: Ριβoσώματα

Όταν οι βιολόγοι άρχισαν να μελετούν το κύτταρο με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, διέκρινα πολλά μικροσκοπικά σώματα κατανεμημένα σε όλη την έκταση του κυτταροπλάσματος, τα οποία αρχικά ονομάστηκαν μικροσώματα. Ο Τζεόρτζε Εμίλ Παλάντε (George Emil Palade 1912-2008) Αμερικανός φυσιολόγος γεννημένος στη Ρουμανία, τα μελέτησε προσεκτικά με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και διαπίστωσε ότι δεν ήταν θραύσματα μιτοχονδρίων, όπως πίστευαν, αλλά ανεξάρτητα σωματίδια, με χημική σύσταση εντελώς διαφορετική από αυτή των μιτοχονδρίων.

Το 1956 ο Παλάντε απέδειξε ότι τα μικροσώματα παρουσιάζουν μεγάλη περιεκτικότητα σε RNA και γι’ αυτό ονομάστηκαν ριβοσώματα. Γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι τα ριβοσώματα είναι το «εργοστάσιο» πρωτεϊνών.

Για την συνεισφορά του αυτή, ο Παλάντε τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας το 1974 από κοινού με άλλους 2 επιστήμονες.

1956: Μεταφορικό RNA( tRNA) – Αγγελιοφόρο RNA (mRNA)

To 1956 ο Αμερικάνος βιοχημικός Μειλον Χόαγκλειντ (Mahlon Hoagland 1921-2009) ανακάλυψε ορισμένα σχετικώς μικρά μόρια ριβονουκλεϊκού οξέος (RNA) στο κυτταρόπλασμα. Υπήρχαν διάφορες ποικιλίες αυτών των μορίων, και ο Χόαγκλειντ απέδειξε ότι κάθε ποικιλία έχει την ικανότητα να ενώνεται με ένα συγκεκριμένο αμινοξύ.

Το ερώτημα που προέκυψε ήταν πως κατορθώνουν τα μόρια του μεταφορικού RNA να τοποθετηθούν στις σωστές θέσεις ώστε να σχηματιστούν οι σωστές πρωτεΐνες; Τα μόρια του DNA βρίσκονται στο πυρήνα, ενώ το μεταφορικό RNA στο κυτταρόπλασμα.

Δύο Γάλλοι βιολόγοι, ο Ζακ Μονό (Jacques-Lucien Monod 1910-1976) και ο Φρανσουά Ζακόμπ (Francois Jacob 1920-2013) υποστήριξαν ότι οι πληροφορίες που υπάρχουν στο μόριο του DNA μεταφέρονται σε ένα μόριο RNA, το οποίο έχει χρησιμοποιήσει μία από τις δύο αλυσίδες του DNA, ως μοντέλο για το σχηματισμό του. (Η διαδικασία αυτή ονομάζεται μεταγραφή). Αυτά τα μόρια του RNA μεταφέρουν τις πληροφορίες (μήνυμα) από τον πυρήνα στο κυτταρόπλασμα και γι’ αυτό ονομάσθηκαν αγγελιοφόρο RNA (messenger RNA –mRNA)

1959: Ανακαλύπτονται οστά του «Άνθρωπου Ικανού» (Homos Habilis)

Ο Βρετανός ανθρωπολόγος Λούις Σέυμουρ Λήκυ (Louis Seymour Bazett Leaky 1903-1972) μαζί με τη γυναίκα του εξερεύνησαν με προσοχή το φαράγγι Ολντουβάι στη σημερινή Τανζανία. Εκεί τον Ιούλιο του 1959 ανακάλυψαν τα πρώτα θραύσματα ενός κρανίου που, όταν τα αποκατέστησαν, διαπίστωσαν ότι ανήκε στον παλιό γνωστό εκπρόσωπο του γένους Homo, σε ένα είδος που εμφανίσθηκε πριν από 2 σχεδόν εκατομμύρια χρόνια.

Αυτό το είδος μεσολαβεί ανάμεσα στους Αυστραλοπίθηκους και στον Άνθρωπο τον όρθιο και ονομάστηκε τελικά Άνθρωπος Ικανός. (Homo Habilis). Αυτός πρέπει να ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είχε την ικανότητα να φτιάχνει λίθινα εργαλεία.

1924: Αυστραλοπίθηκος

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο πιο πρωτόγονος ανθρωπίδης ήταν ο Pithecanthropus erectus (Πιθηκάνθρωπος ο όρθιος), που είχε ανακαλυφθεί από τον Ντυμπουά (βλ. 1890).

Το 1924 ανακαλύφθηκε σε ένα λατομείο ασβεστόλιθου της Νότιας Αφρικής ένα μικρό κρανίο που, αν εξαιρέσουμε το μέγεθος του έμοιαζε με άνθρωπο. Το κρανίο εξετάστηκε από τον Ρέυμοντ Άρθρουρ Νταρτ (Raymond Arthrur Dart 1893-1988) Νοτιαφρικανό ανθρωπολόγο γεννημένο στην Αυστραλία, ο οποίος αντιλήφθηκε ότι ανήκει σε ένα πρωτόγονο ανθρωπίδη. Τον ονόμασε Αυστραλοπίθηκο (Austalopithecus, που σημαίνει νότιος άνθρωπος).

Ωστόσο, το είδος αυτό δεν ήταν πίθηκος, γιατί αργότερα ανακαλύφθηκαν αρκετά διαφορετικά είδη αυστραλοπίθηκων και τα ευρήματα έδειξαν ότι περπατούσε όρθιος και ότι, από εξελικτική άποψη, βρισκόταν πιο κοντά στον σύγχρονο άνθρωπο παρά σε οποιοδήποτε είδος πιθήκου. Οι αυστραλοπίθηκοι είναι οι παλιότεροι ανθωπίδες που γνωρίζουμε σήμερα.

1890: Ανακάλυψη του Πιθηκάνθρωπου ή Java man

Τα σκελετικά απολιθώματα του ανθρώπου του Νεάντερταλ είχαν ανακαλυφθεί 34 χρόνια πριν (βλ. 1856)Οι άνθρωποι του Νεαντερταλ είχαν μεν κάποια πρωτόγονα χαρακτηριστικά αλλά ο εγκέφαλός τους είχε το ίδιο μέγεθος με τον δικό μας. Με άλλα λόγια δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη ένας πρωτόγονος άνθρωπος.

 Το 1890 ο Ολλανδός παλαιοντολόγος Μαρί Εζέν Ντυμπουά (Marie Eugene Dybois 1858-1941), πήγε στην Ιάβα της Ινδονησίας. Εκεί ανακάλυψε το άνω μέρος ενός κρανίου, ένα μηριαίο οστό και δύο δόντια, που αναμφίβολα ανήκαν στον πιο πρωτόγονο ανθρώπινο οργανισμό (ανθρωπίδη) που είχε ανακαλυφθεί μέχρι τότε.  Ο Ντυμπουά ονόμασε τον οργανισμό αυτό Pithecanthropus erectus (Πιθηκάνθρωπος ο όρθιος) ή Java man, επειδή το μηριαίο οστό έδειχνε ότι ο ανθρωπίδης αυτός βάδιζε σε όρθια στάση.

1856: Ανακάλυψη του Ανθρώπου του Νεάντερνταλ

Το 1856, στη δυτική Γερμανία, μερικοί εργάτες που καθάριζαν ένα σπήλαιο ασβεστόλιθου στην κοιλάδα του Νεάντερ, ανακάλυψαν μερικά οστά. Αυτό δεν ήταν ασυνήθιστο και οι εργάτες απλά πετούσαν τα οστά και συνέχιζαν την δουλειά τους. Αυτήν την  φορά ένα καθηγητής από το διπλανό χωριό κατάφερε να διασώσει 14 οστά στα οποίο συμπεριλαμβανόταν και ένα κρανίο.

Τα οστά από το Νεάντερ ήταν σαφώς ανθρώπινα, αλλά το κρανίο ήταν διαφορετικό από το κρανίο του σύγχρονου ανθρώπου. Είχε τονισμένα υπερόφρυα τόξα, μέτωπο με κλίση προς τα μέσα και προτεταμένα δόντια.

Το εύρημα του 1856 ήταν η πρώτη από μια σειρά ανακαλύψεων απολιθωμένων οστών με τις οποίες αποδείχθηκε η εξέλιξη του ανθρώπου.

1961: Γενετικός Κώδικας

Τον Αύγουστο του 1961, στο Διεθνές Συνέδριο Βιοχημείας στη Μόσχα, ο Νίρενμπεργκ (Marshal Warren Nirenberg 1927-2010) παρουσίασε μία εργασία σε μία μικρή ομάδα επιστημόνων. Ο Φράνσις Κρικ έπεισε τους οργανωτές του συνεδρίου να προσκαλέσουν τον Νίρενμπεργκ να επαναλάβει την ομιλία του την επόμενη ημέρα. Μιλώντας ενώπιον όλων των συνέδρων, ο Νίρενμπεργκ εντυπωσίασε την επιστημονική κοινότητα και γρήγορα τα πειράματά του απέκτησαν μεγάλη δημοσιότητα. Μέσα σε λίγα χρόνια, η ερευνητική ομάδα του είχε εκτελέσει παρόμοια πειράματα και είχε ανακαλύψει ότι η τριπλέτα της αδενοσίνης (AAA) παρήγε το αμινοξύ λυσίνη, ενώ η κυτοσίνη επαναλαμβανόμενη (CCC) παρήγε προλίνη. Η επόμενη μεγάλη πρόοδος ήλθε όταν ο Φίλιπ Λέντερ, ένας μεταδιδάκτορας ερευνητής στο εργαστήριο του Νίρενμπεργκ, ανέπτυξε μία μέθοδο για τον προσδιορισμό του γενετικού κώδικα σε κομμάτια του μορίου του tRNA («πείραμα των Νίρενμπεργκ και Λέντερ»). Η μέθοδος αυτή επιτάχυνε σε μεγάλο βαθμό την αντιστοίχηση κωδικονίων των τριών βάσεων σε αμινοξέα, και σύντομα 50 κωδικόνια αντιστοιχήθηκαν με αυτή. Τα επακόλουθα πειράματα του Χοράνα επιβεβαίωσαν αυτά τα αποτελέσματα και ολοκλήρωσαν τη μετάφραση του γενετικού κώδικα.

Το 1961 και το 1962 αναφέρονται συχνά ως τα έτη της «κούρσας του κώδικα» εξαιτίας του συναγωνισμού ανάμεσα στα εργαστήρια του Νίρενμπεργκ στα NIH και του ήδη βραβευμένου με Νόμπελ (1959) Ισπανού Σεβέρο Οτσόα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, όπου υπήρχε περισσότερο προσωπικό. Μπροστά στη δυνατότητα να βοηθήσουν στην πρώτη απόκτηση Βραβείου Νόμπελ από επιστήμονα των NIH, πολλοί ερευνητές τους παραμέρισαν τη δικές τους έρευνες προκειμένου να βοηθήσουν τον Νίρενμπεργκ να αποκρυπτογραφήσει τα κωδικόνια του mRNA για τα αμινοξέα. Ο Δρ. DeWitt Stetten, Jr., διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Αρθρίτιδας και Μεταβολικών Νόσων, είχε αποκαλέσει αυτή την περίοδο συνεργασίας «την πιο υπέροχη ώρα των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας».

1961: Γονιδιακοί ρυθμιστές

Ο Ζακόμπ και ο Μονό οι βιολόγοι που είχαν διατυπώσει την ιδέα για την ύπαρξη του αγγελιοφόρου RNA (βλ. 1956) προσπαθούσαν να εξηγήσουν το γεγονός ότι διαφορετικά κύτταρα σε ένα σώμα παρουσιάζουν διαφορετική χημική συγκρότηση, παρ’ όλο που τα κύτταρα έχουν την ίδια γενετική συγκρότηση.

Έτσι υποστήριξαν ότι τα γονίδια δεν λειτουργούν πάντοτε με τον ίδιο ρυθμό, ότι υπάρχουν συστήματα που επιβραδύνουν ή επιταχύνουν τη λειτουργία ενός γονιδίου και ότι τα κύτταρα έχουν γονιδιακούς ρυθμιστές, οι οποίοι λειτουργούν κατά διαφορετικούς τρόπους σε διαφορετικά κύτταρα.

Αργότερα απομονώθηκαν τέτοιοι γονιδιακοί ρυθμιστές και διαπιστώθηκε ότι είναι μικρά μόρια πρωτεΐνης. Έτσι ο Ζακόμπ και ο Μονό καθώς και ένας συνεργάτης τους ο Αντρέ Λβοφ (Andre Lwoff 1902-1944) τιμήθηκαν από κοινού με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας το 1965

1962: Το πρώτο βιβλίο για το περιβάλλον

Σπάνια ένα βιβλίο γραμμένο για το γενικό κοινό μπορεί να κάνει τον κόσμο να αντιληφθεί ένα επιστημονικό πρόβλημα. Αυτό συνέβη το 1962, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο Silent Spring («Σιωπηλή Άνοιξη») της Αμερικανίδας βιολόγου Ρέιτσελ Κάρσον (Rachel Louise Carson 1907-1694). Στο βιβλίο αυτό περιγράφεται κατά συναρπαστικό τρόπο η επίδραση που μπορεί να έχει στο περιβάλλον η αλόγιστη χρήση γεωργικών φαρμάκων. Παραδείγματός χάριν ,η Κάρσον υποστήριξε ότι τα φάρμακα αυτά μπορούν τελικά να εξοντώσουν όλα τα πτηνά, με αποτέλεσμα να έρθει μία άνοιξη που δεν θα ακούγονται καθόλου κελαιδίσματα

Χάρη σε αυτό το βιβλίο, ένα μεγάλο μέρος τους κοινού αντιλήφθηκε για πρώτη φορά τους κινδύνους που απειλούν το περιβάλλον.

1964: Δομή του tRNA

Τα μόρια του μεταφορικού RNA, τα οποία ενεργούν ως μεσάζοντες ανάμεσα στην αλυσίδα των νουκλεοτιδίων του αγγελιοφόρου RNA και της αλυσίδας αμινοξέων της πρωτεΐνης (βλ. 1956), έχουν μικρό σχετικά μέγεθος.

Το 1964 μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλή τον Αμερικανό Βιοχημικό Ρόμπερτ Χόλλυ (Robert William Holley 1922-1993) υπέβαλε σε διεξοδική ανάλυση το μόριο του tRNA της αλανίνη (δηλαδή του tRNA που συνδέεται με το αμινοξύ αλανίνη). Ο Χόλλυ διέσπασε το μόριο του tRNA σε τμήματα, προσδιόρισε την δομή τους και μετά εξέτασε τον τρόπο που αυτά συνδέονται μεταξύ τους. Έτσι διαπίστωσε ότι το μόριο του μεταφορικού RNA της αλανίνης αποτελείται από μια αλυσίδα 77 νουκλεοτιδίων.

Οι αλυσίδες αυτού του μορίου, καθώς και άλλων που αναλύθηκαν αργότερα, έδειχναν να σχηματίζουν τρεις «λοβούς» σε διάταξη τριφυλλιού. Για την συνεισφορά του αυτή ο Χόλλυ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας το 1968.

1952: Δομή της ινσουλίνης

Η χρωματογραφία χάρτου επέτρεπε στους επιστήμονες να προσδιορίζουν τον αριθμό των μονάδων κάθε αμινοξέος σε ένα συγκεκριμένο μόριο πρωτεΐνης. Ακόμα και αν τα μόρια διασπαστούν σε θραύσματα που αποτελούνται από 2 ή 3 ή 4 αμινοξέα, είναι και πάλι δυνατόν να απομονωθούν και να αναγνωριστούν τα αμινοξέα αυτά.

Από τη στιγμή που γινόταν η αναγνώριση των αμινοξέων, μπορούσε κάποιος να συναγάγει τη δομή μεγαλύτερων τμημάτων του πρωτεϊνικού μορίου.

Ο Βρετανός βιοχημικός Φρέντερικ Σάνγκερ (Frederick Sanger 1918-2013) χρησιμοποίησε αυτή την επίπονη διαδικασία και το 1952 απέδειξε ότι το μόριο της ινσουλίνης αποτελείται από 50 περίπου αμινοξέα, κατανεμημένα σε δύο αλληλένδετες αλυσίδες. Κατόρθωσε επίσης να προσδιορίσει την ακριβή σειρά των αμινοξέων που αποτελούν κάθε αλυσίδα. Για την συνεισφορά του αυτή τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ χημείας το 1958.

1965: Σύνθεση πρωτεϊνών

Εφόσον η δομή των πρωτεϊνών ήταν λεπτομερώς γνωστή σε ορισμένες περιπτώσεις, χάρη στις έρευνες των επιστημών όπως λ.χ. του Σάνγκερ (βλ. 1952) ήταν πλέον δυνατόν να εξετασθεί το ενδεχόμενο της τεχνητής σύνθεσής τους.

Το 1965 ο Αμερικάνος βιοχημικός Ρόμπερτ Μερριφηλντ (Robert Merrifield 1921-2006) κατόρθωσε να συνθέσει ινσουλίνη. Τον ίδιο καιρό ο Ουαλός βιοχημικός Ντέιβιντ Φίλλιπς (David Chilton Phillips 1924-1999) συνέθεσε την λυσοζύμη.

1903: Χρησιμοποίηση του όρου «κλώνος»

Το 1903 ο Χέμπερτ Γουέμπερ (Herbert John Webber 1865 –1946) χρησιμοποίησε τον όρο clone «κλώνο» για να περιγράψει τη διαδικασία παραγωγής γενετικά πανομοιότυπων ατόμων ενός οργανισμού είτε φυσικά είτε τεχνητά. Στη φύση, πολλοί οργανισμοί παράγουν κλώνους μέσω ασεξουαλικής αναπαραγωγής. Η κλωνοποίηση στη βιοτεχνολογία αναφέρεται στη διαδικασία δημιουργίας κλώνων οργανισμών ή αντιγράφων κυττάρων ή θραυσμάτων DNA (μοριακή κλωνοποίηση).

1952: Η πρώτη κλωνοποίηση

Το 1952 ο Αμερικανός Βιολόγος Ρόμπερτ Μπριγκς (Robert Williams Briggs 1911-1983) μαζί με τον Τόμας Κίνγκ (Tomas Joseph King 1921-2000) κλωνοποίησε ένα βάτραχο με την τεχνική μεταφύτευσης πυρήνα από ένα εμβρυακό κύτταρο σε ένα άλλο. Η ίδια τεχνική χρησιμοποιώντας σωματικά κύτταρα εφαρμόστηκε στην περίπτωση της κλωνοποίησης της Ντόλυ το πρόβατο (βλ. 1996)

1970: Ανασυνδυασμένο DNA

To 1970 οι Αμερικανοί μικροβιολόγοι Χάμιλτον Σμιθ (Hamilton Smith γενν. 1931 ) και Ντάνιελ Νάθανς (Daniel Nathans 1928-1999) ανακάλυψαν ένα ένζυμο που μπορούσε να κόψει το μόριο του DNA σε ορισμένα συγκεκριμένα σημεία. Τα τμήματα του DNA που προέκυπταν ήταν αρκετά μεγάλα ώστε να περιέχουν γενετικές πληροφορίες.  Έτσι η ανακάλυψή τους οδήγησε στην δυνατότητα σχηματισμού τμημάτων DNA τα οποία μπορούσαν να επανασυνδυάζονται μεταξύ τους, σχηματίζοντας νέα γονίδια που δεν υπάρχουν στην φύση.

Αυτή η τεχνική του ανασυνδυασμένου DNA έγινε σημαντικό εργαλείο για τους γενετιστές και αποτελεί ζωτικό βήμα προς την γενετική μηχανική, με την οποία τα γονίδια μπορούν να τροποποιηθούν, να μεταφερθούν ή να σχεδιασθούν από την αρχή.

Για την συνεισφορά τους τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1978

1970: Αντίστροφη μεταγράφαση

Από τότε που ο Γουώτσον και ο Κρικ είχαν ανακαλύψει την δομή του DNA και είχαν αποδείξει ότι το μόριο αυτό μπορεί να αντιγράψει τον εαυτό του (βλ. 1953) επικρατούσε η αντίληψη ότι οι γενετικές πληροφορίες κινούνται μονόδρομα από το DNA στο RNA.

Αργότερα έγινε φανερό ότι η ροή των πληροφοριών παρουσιάζει «βρόγχους» με τους οποίους οι πληροφορίες μερικές φορές μεταφέρονται από το RNA στο DNA. To 1970 o Αμερικανός ογκολόγος Χάουαρντ Τέμιν (Howard M. Temin 1934-1994) διερευνώντας καρκινικά κύτταρα εντόπισε ένα ένζυμο που ονόμασε αντίστροφη μεταγράφαση (reverse transcriptase) και το οποίο μπορούσε να επηρεάσει την λειτουργία του DNA με βάση πληροφορίες που έπαιρνε από το RNA. Έτσι το DNA μπορούσε να ανταποκριθεί στις ιδιαίτερες ανάγκες τους κυττάρου.

Η ίδια ανακάλυψη έγινε ανεξάρτητα από τον Αμερικανό βιοχημικό Ντειβιντ Μπάλντιμορ (David Baltimore γεν. 1938). Ο Τέμιν και ο Μπάλντιμορ τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1975.

1973: Εγκαινιάζεται η γενετική μηχανική

Το 1973 δύο Αμερικανοί βιοχημικοί ο Στάνλυ Κοέν (Stanley H. Cohen γεν. 1936) και ο Χέρμπερτ Μπόγερ (Herbert W. Boyer γεν. 1936) απέδειξαν ότι όταν το DNA κερματισθεί σε θραύσματα και αυτά ανασυνδυαστούν έτσι ώστε να σχηματιστούν νέα γονίδια (βλ. 1970) είναι δυνατόν να εισαχθούν αυτά τα γονίδια σε κύτταρα βακτηρίων και να αναπαραχθούν με διαίρεση κυττάρων.

Ήταν το ξεκίνημα της γενετικής μηχανικής. Πρόκειται μία τεχνική που επιτρέπει κάτι πολύ απλό: την τροποποίηση και την επιδιόρθωση ελαττωματικών γονιδίων, δίνοντας έτσι την ελπίδα ότι κάποτε μπορεί να είναι δυνατή η θεραπεία συγγενών παθήσεων.

1974: Ανακαλύπτονται τα οστά της Λούση

Το 1974 ο Αμερικανός παλαιοντολόγος Ντόναλντ Τζόχανσον (Donald Johanson γεν 1943) ανακάλυψε ένα απολίθωμα ανθρωπίδη που είχε ηλικία ίσως τεσσάρων εκατομμυρίων ετών. Τα οστά που ανακαλύφθηκαν αποτελούν το 40% περίπου του πλήρους σκελετού, Επρόκειτο για έναν αυστραλοπίθηκο (βλ.1924) με ύψος 1 μέτρο περίπου. Το επιστημονικό του όνομα είναι Australopithecus afarensis, αλλά επειδή ο σκελετός ανήκε σε θηλυκό άτομο του δόθηκε το όνομα Λούση.Το πιο ενδιαφέρον χαρακτριστικό της Λούση είναι η δίποδη βάδιση.

1977: Ευλογιά και AIDS

Το 1977 καταγράφηκε στην Σομαλία το τελευταίο περιστατικό ευλογιάς. Οι επιστήμονες πιστεύουν τώρα ότι ο ιός της ευλογιάς έχει εξαφανιστεί. Υπάρχουν μόνο μερικά εργαστηριακά του δείγματα για ερευνητικούς σκοπούς.

Ωστόσο το τέλος μιας μάστιγας εξισορροπηθηκε από την εμφάνιση μιας άλλης. Το 1977 διαπιστώθηκε ότι δύο ομοφυλόφιλοι άντρες από την Νέα Υόρκη πάσχουν από μία σπάνια μορφή καρκίνου, η οποία τελικά αναγνωρίσθηκε ότι αποτελεί σύμπτωμα μιας νόσου που ονομάσθηκε σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας ( acquired immune deficiency syndrome που συνοπτικά ονομάζεται AIDS). Αυτή η νόσος, που συνήθως είναι θανατηφόρα, διαδόθηκε γοργά, με αποτέλεσμα να την φοβόμαστε τόσο κατά την  δεκαετία το 1980 όπως φοβόμασταν την ευλογιά την δεκαετία του 1780.

1978: Ογκογονίδια

Το 1978 ο Αμερικανός επιστήμονας Ρόμπερτ Γουάνμπεργκ (Robert A. Weinberg γεν 1942) και οι συνεργάτες του κατόρθωσαν να προκαλέσουν όγκους σε ποντίκια με τη μεταφορά μεμονομένων γονιδίων, τα οποίο ονομάσθηκαν ογκογονίδια.

Διαπιστώθηκε ότι τα ογκογονίδιο παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με ένα φυσιολογικό γονίδιο. Μάλιστα, τα δύο μπορεί να διαφέρουν μόνο σε ένα και μοναδικό αμινοξύ της αλυσίδας. Έτσι έχουμε την εικόνα ενός φυσιολογικού γονιδίου (πρωτογονίδιο), το οποίο αναπαράγεται με κάθε κυτταρική διαίρεση και λόγω κάποιας τυχαίας μεταβολής που υφίσταται μετατρέπεται σε ογκογονίδιο.

1978: Γονότυπος του ιού SV40

Το 1978 προσδιορίσθηκε ο γονότυπος ενός ιού του SV40. Ο προσδιορισμός αυτός άνοιξε τον δρόμο για τον προσδιορισμό και του ανθρώπινου γονότυπου.

1978: Το πρώτο παιδί του σωλήνα

Στις 25 Ιουλίου του 1978 γεννήθηκε στην Μεγάλη Βρετανία ένα φυσιολογικό παιδί από ωάριο το οποίο είχε γονιμοποιηθεί από σπερματοζωάριο μέσα στον δοκιμαστικό σωλήνα ενός εργαστηρίου.

1983: Αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR)

Το 1983 ο Αμερικανός βιοχημικός Κάρυ Μούλις (Kary Banks Mullis 1944 – 2019) συνέλαβε την ιδέα της αλυσιδοτής αντίδρασης της πολυμεράσης PCR. Eίναι μια μέθοδος που χρησιμοποιείται ευρέως για την ταχεία παραγωγή εκατομμυρίων έως δισεκατομμυρίων αντιγράφων ενός συγκεκριμένου δείγματος DNA, επιτρέποντας στους επιστήμονες να πάρουν ένα πολύ μικρό δείγμα DNA και να το ενισχύσουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό για να μελετήσουν λεπτομερώς. Είναι θεμελιώδες για μεγάλο μέρος των γενετικών δοκιμών, συμπεριλαμβανομένης της ανάλυσης αρχαίων δειγμάτων DNA και της ταυτοποίησης μολυσματικών παραγόντων. Χρησιμοποιώντας PCR, αντίγραφα πολύ μικρών ποσοτήτων αλληλουχιών DNA ενισχύονται εκθετικά. Η PCR είναι πλέον μια κοινή και συχνά απαραίτητη τεχνική που χρησιμοποιείται στο ιατρικό εργαστήριο και στην κλινική εργαστηριακή έρευνα για μια ευρεία ποικιλία εφαρμογών, συμπεριλαμβανομένης της βιοϊατρικής έρευνας και της εγκληματολογίας.

1985: Το αποτύπωμα του DNA (DNA fingerprint)

To 1985 o Βρετανός γενετιστής Άλεκ Τζέφρι (Alec Jeffreys γεν 1950) επινόησε την μέθοδο DNA fingerprint. Σύμφωνα με την μέθοδο αυτή το DNA είναι μοναδικό για κάθε άτομο. Έτσι με την ανάλυση του DNA το οποίο έχει βρεθεί στον τόπο του εγκλήματος μπορεί να ταυτοποιηθεί ο ένοχος.

1985: Εντοπίζεται η Τρύπα του Όζοντος

Μια βρετανική αποστολή στην Ανταρτική εντόπισε μια τρύπα στο στρώμα του όζοντος στην ατμόσφαιρα. Η χαμηλή συγκέντρωση του όζοντος σε αυτή την περιοχή οφείλεται στους χλωροφθοράνθρακες που εκπέμπονται στην ατμόσφαιρα.

1988: Σύσταση Διακυβερνητικής Ομάδας για το Κλίμα

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι η διαδικασία κατά την οποία η ατμόσφαιρα ενός πλανήτη συγκρατεί θερμότητα και συμβάλλει στην αύξηση της θερμοκρασίας της επιφάνειάς του. Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο μαθηματικό, αστρονόμο και φυσικό Ζοζέφ Φουριέ, το 1838, ενώ διερευνήθηκε συστηματικά από το Σουηδό χημικό Σβάντε Αρρένιους.Σε αυτόν οφείλεται και η ονομασία του φαινομένου, όταν το 1896, την εποχή του προετοίμαζε τη διδακτορική του διατριβή, ανέπτυξε τη θεωρία ότι οι ραγδαία αυξανόμενες βιομηχανίες που στέλνουν άνθρακα και άλλους ρύπους στον αέρα ίσως να μη διαφέρουν, όσον αφορά τις επιπτώσεις στις κλιματικές αλλαγές, από τα στοιχεία που εκλύθηκαν στην ατμόσφαιρα με την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα στην Ινδονησία το 1883.

Τα τελευταία χρόνια, ο όρος συνδέεται με την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της επιφάνειας της Γης (παγκόσμια θέρμανση), ενώ θεωρείται πως το φαινόμενο έχει ενισχυθεί σημαντικά από ανθρωπογενείς δραστηριότητες. Παρατηρείται σε όλους τους πλανήτες που διαθέτουν ατμόσφαιρα.

Το 1988 ο ΟΗΕ και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Μετεωρολογίας συστήνουν την Διακυβερνητική Ομάδα Ειδικών για την εξέλιξη του κλίματος (IPCC).

1990: Γενετική Ιατρική

Το 1990, οι Αμερικάνοι ιατροί Μάικλ Μπλαιζ (R. Michael Blaese ) και ο Γουίλιαμ Άντερσεν (William F. Anderson γεν 1936) ολοκλήρωσαν την πρώτη επιτυχή θεραπεία ανθρώπινου γονιδίου σε ένα κορίτσι τεσσάρων ετών, που υπέφερε από γενετική ανωμαλία του ανοσοποιητικού συστήματος, την οποία είχε προκαλέσει η απουσία μία συγκεκριμένης πρωτεΐνης (ένζυμο απαμινάση της αδενοσίνης ADA).

Πήραν λευκά αιμοσφαίρια από το αίμα του μικρού κοριτσιού, χρησιμοποίησαν ακίνδυνους ιούς για να «μολύνουν» τα αιμοσφαίρια με γονίδια που θα παρήγαν την πρωτεΐνη και κατόπιν ενέχυσαν το αίμα ξανά στο σώμα του.

1991: Χρωμόσωμα 17

Το 1991 η Αμερικανίδα γιατρός Μαίρι Κινγκ (Mary-Claire King γεν 1946) εντόπισε στο χρωμόσωμα 17, το γονίδιο (BCPR)  που προκαλεί την κληρονομούμενη μορφή καρκίνου του μαστού.

1997: Κλωνοποίηση προβάτου Ντόλι

Η Ντόλι κλωνοποιήθηκε μέσω της διαδικασίας μεταφοράς πυρήνα από ζωντανά ενήλικα κύτταρα, από τους Ίαν Γουΐλμουτ   (Ian Wilmut γεν. 1944), Κιθ Κάμπελ (Keith Campbell 1954-2015),και τους συναδέλφους τους στο ινστιτούτο Ρόσλιν, κοντά στο Εδιμβούργο της Σκωτίας. Η Ντόλι δηµιουργήθηκε από κύτταρο που ελήφθη από θηλαστικό αδένα. Το υπόλοιπο δείγµα ιστού καταψύχθηκε µε σκοπό να χρησιµοποιηθεί αργότερα, όπως κι έγινε.

Ήταν η πρώτη επιτυχηµένη απόπειρα κλωνοποίησης θηλαστικού από ενήλικο κύτταρο, η γέννηση της Ντόλι,το 1996, στο Ινστιτούτο Ρόσλινκοντά στο Εδιµβούργο, και όπως ήταν φυσικό έγινε πρώτη είδηση σε όλα τα διεθνή µέσα ενηµέρωσης.

Μάλιστα χαρακτηρίστηκε επιστηµονικό θαύµα, αν και αρκετοί επιστήµονες άσκησαν κριτική στην τεχνική λόγω των πολλών αποβολών – κατά την πρώτη κλωνοποίηση χρησιµοποιήθηκαν 277 ωάρια, εκ των οποίων επέζησε µόνο ένα, η Ντόλι. Ακόµη και στις περιπτώσεις που τα ζώα γεννιούνταν, παρουσίαζαν σοβαρά προβλήµατα υγείας ή πέθαιναν πρόωρα.

Η Ντόλι θανατώθηκε το 2003 σε ηλικία µόλις 6 ετών για να δοθεί ένα τέλος στον πόνο και την ταλαιπωρία που είχε υποστεί λόγω προχωρηµένης αναπνευστικής νόσου και αρθριτικών.

1986: Εμβόλιο ηπατίτιδας Β

Οι πρώτες δοκιμές μεγάλης κλίμακας για το εμβόλιο της ηπατίτιδας Β πραγματοποιήθηκαν σε ομοφυλόφιλους άνδρες, σύμφωνα με την κατάσταση υψηλού κινδύνου. Αργότερα, το εμβόλιο του Hilleman κατηγορήθηκε ψευδώς ότι πυροδότησε την επιδημία του AIDS. Το εμβόλιο εγκρίθηκε το 1981.

Το ανασυνδυασμένο εμβόλιο αναπτύχθηκε εισάγοντας το γονίδιο HBV που κωδικοποιεί την επιφανειακή πρωτεΐνη στον ζυμομύκητα Saccharomyces cerevisiae. Αυτό επιτρέπει στη μαγιά να παράγει μόνο τη μη μολυσματική επιφανειακή πρωτεΐνη, χωρίς κανένα κίνδυνο εισαγωγής πραγματικού ιικού DNA στο τελικό προϊόν. Αυτό είναι το εμβόλιο που χρησιμοποιείται ακόμα σήμερα