Title: Η ζωή της Λένκω

1912 to 1930: Η αφήγηση της γιαγιάς

Η γιαγιά αφηγείται την ιστορία της Λένκως

1915: Τα παιδικά χρόνια στην πατρίδα

Τότε που ζούσαν στην πατρίδα πριν τους σηκώσουν με τη βία οι Τούρκοι ήταν αλλιώς, η Λένκω και η οικογένειά της κατοικούσαν σε ένα δίπατο σπίτι με μαρμάρινη σκάλα. Είχε χαγιάτια, μεγάλα παράθυρα, μπαλκόνια. Στην αυλή είχαν πηγάδι και μεγάλο κήπο με λουλούδια.

1917: Οι ασχολίες του μικρού κοριτσιού

Η Λένκω, μικρό κορίτσι, μάθαινε να δουλεύει τον αργαλειό. Ύφαιναν με τη μάνα της από το πρωί μέχρι το σούρουπο κουρτίνες, κιλίμια, τραπεζομάντιλα, μάλλινα και μεταξωτά

1918: Ο πατέρας και το μαύρο άλογο

Είχαν πολλά χωράφια εκεί ο πατέρας είχε στη δούλεψή του είκοσι εργάτες χριστιανούς και μουσουλμάνους. Καβαλικεύει και ένα μαύρο άλογο που το ζήλευε όλο το χωριό. Τον έβλεπε η Λένκω κάθε πρωί να ξεκινάει από το σπίτι για να πάει στα χωράφια και τον καμάρωνε. Το απόγευμα έπαιρνε και αυτή καμιά φορά το άλογο και έκανε βόλτα στη ρεματιά.

1920: Η φωτογραφία

Είχε και μία φωτογραφία πάνω στο άλογο, που τη φιλούσε μες στο μαξιλάρι της, ανάμεσα από τ’  άχερα.

1922: Ο Διωγμός

Τους έδιωξαν όμως. Τους τα άρπαξαν όλα, ελάχιστα μπόρεσαν μαζί τους να πάρουν. Περπατούσαν μέρες, βδομάδες ολόκληρες, έπεσαν τα νύχια τους απ’ το περπάτημα.

1923: Άφιξη στο χωριό

Μέχρι που βρήκαν καταφύγιο στο χωριό,τους είπαν ότι εκεί μπορούσαν να δουλέψουν, να φάνε μία μπουκιά ψωμί.

1924: Οι πρώτες δυσκολίες

Τον πρώτο καιρό στο χωριό, η Λένκω και οι δικοί της ζούσαν δύσκολα. Η μάνα τους δούλευε σε κάτι ξερικά χωράφια μαζί με τον πατέρα, ενώ η Λένκω πρόσεχε τ΄ αδέρφια της στο σπίτι.  Τους είχαν δώσει οι ντόπιοι μία καλύβα στην άκρη του χωριού που πιο πολύ στάβλος έμοιαζε σπίτι δεν έμοιαζε.

1926: Οι προσπάθειες του κοριτσιού

Η Λένκω  μαγείρευε, τάιζε τα παιδιά, τα κοίμιζε, φρόντιζε το σπίτι. Από τη μία μεριά σκούπιζε από την άλλη γέμιζε σκόνη.

1927: Η αποκατάσταση

Τους έδωσε το κράτος κλήρο τριάντα στρέμματα, δούλεψαν σκληρά, τα κάναν εξήντα και εκατό μετά, σουλούπωσαν και το σπιτάκι τους, νοικοκυρεύτηκαν σιγά-σιγά, προκόψανε

1928: Ο γάμος

Κι όταν ήρθαν προξενιά για να ζητήσουν την κόρη τους για τον Ναστούλη, ένα ντόπιο παλικάρι, τη δώσανε με χαρά.Έγινε ο αρραβώνας, έγινε ο γάμος, φτιάξαν δικό τους σπίτι οι νιόπαντροι, σε λίγο σκάρωσαν και τα κουτσούβελα τους.

1929: Η αναζήτηση βοήθειας

Μα η Λένκω γρήγορα θα το μάθαινε πως ο Ναστούλης κράταγε απ΄ τη γενιά των ανθρωπόλυκων. Δεν κρύβονται εύκολα αυτά πίσω απ’ την πόρτα του σπιτιού σου. Κι όταν το πήρε χαμπάρι, πήγε σε μία ξαδέρφη του άντρα της, την Ειρήνη.Ήθελε η έρμη Λένκω να της δείξει τα μαύρα σημάδια που της έκανε ο άντρας της στο σώμα, και τα πιο μαύρα στην ψυχή. Να κλάψει σε καποιανού τη αγκαλιά.

1930: Η απόγνωση

Απόκαμε η Λένκω, κόπηκανε τα πόδια της, μόνη και αβοήθητη σαν πρόβατο μέσα στους λύκους.

Credits: Κορίτσι στον αργαλειό; by αγνωστος; -; source https://toveloni.gr/product/koritsi-ston-argaleio/; licence C