Το έργο μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για τη προσέγγιση του γερμανικού εξπρεσιονισμού στη ζωγραφική. Εστιάζοντας στο έργο μπορεί να γίνει κατανοητό πως ο καλλιτέχνης διαχειρίζεται βασικά μορφικά στοιχεία όπως το χώμα και πως το χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει ένταση, κίνηση και αντιθέσεις σε μια συναισθηματική απεικόνιση του εαυτού του. Το έργο του Κοκόσκα μπορεί να συγκριθεί με έργα εξπρεσιονιστών ζωγράφων όπως του Φραντς Μαρκ, Έγκον Σίλε και Χαΐμ Σουτίν, να διαπιστωθούν επιρροές, να επισημανθούν κοινά στοιχεία και να αναγνωριστούν ορισμένα από αυτά. Μπορεί, επίσης μέσα από τη συγκριτική παράθεση προσωπογραφιών, από διαφορετικές εποχές, να διερευνηθεί η έννοια του πορτραίτου και να προσδιοριστεί το νόημα του από καλλιτεχνική, αισθητική και κοινωνική άποψη. Προέκταση των δραστηριοτήτων μπορεί να αποτελέσει η αναζήτηση των χαρακτηριστικών του εξπρεσιονισμού στον κινηματογράφο, το θέατρο και τη μουσική.